ไม่นานนัก ก็มีปลาอีกสองตัวกระโดดขึ้นจากน้ำติดกัน
ไคล์ยกปลาติดเบ็ดได้ทุกครั้งอย่างมั่นคง คล่องแคล่วและว่องไว
จากนั้น ไคล์ก็ดันปลาไปตรงหน้าเสานั่ว แล้วโน้มหน้าเข้ามาหาเธออีกครั้งเพื่อจะเลียปากของเธอ เสานั่วรีบหลบไปทันที
เป็นอะไรกันแน่เนี่ย เมื่อก่อนไม่เห็นเลียหน้า ตอนนี้มาเริ่มเลียปากแล้ว
นิสัยประหลาดอะไรแบบนี้
เสานั่วผลักปลาสองตัวไปให้ไคล์ ส่วนตัวเองเก็บปลาตัวเล็กไว้หนึ่งตัว
สถานที่ที่เธอหาเจอ ปลาที่ไคล์จับได้ แบบนี้ก็แบ่งกันอย่างยุติธรรมดี
เธอตบอุ้งเท้าใหญ่ของเขาเบา ๆ แล้วคาบปลาตัวเล็ก ๆ ของตัวเองขึ้นมากัดกินทีละน้อย
เนื้อปลามีกลิ่นคาวสด ๆ ดิบแช่เย็น อร่อยมาก
ไคล์มองเธอกินอยู่พักหนึ่งถึงจะเริ่มกิน แต่เขากินเพียงตัวเดียว แล้วดันอีกตัวไปให้เสานั่ว
เสานั่วมองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
หมาป่าตัวนี้มีน้ำใจเหลือเกิน เห็นได้ชัดว่าลากเลื่อนเหนื่อยแค่ไหน ยังจะแบ่งอาหารให้เธออีก
เนื้อของมาร์กเป็นเนื้อแห้ง ส่วนไคล์กินแต่เนื้อดิบมาตลอด ต้องกินไม่ถนัดแน่ ๆ ทำไมไม่ฉวยโอกาสกินให้เยอะ ๆ ล่ะ
เสานั่วส่ายหน้าแล้วผลักปลากลับไป
ไคล์ผลักกลับมาอีกครั้ง
เขาคิดว่า นั่วหน่วนต้องการอาหารมากกว่า ระหว่างทางที่ลากเลื่อน อาหารเพียงแค่รักษาชีวิตไว้ได้ ไม่พอให้อิ่มได้ นั่วหน่วนไม่จำเป็นต้องทนลำบาก
เสานั่วก็กินปลาตัวสุดท้ายในที่สุด
จากนั้นเธอก็หมอบลงบนพื้นน้ำแข็งอีกครั้ง รอต่อไป
งั้นก็กินให้อิ่มด้วยกันก็แล้วกัน
ในที่สุด พวกเขาก็จับปลาได้อีกเจ็ดแปดตัว ตัวใหญ่และอ้วนพี ต่างก็กินจนอิ่มกันเกือบหมด
กินอิ่มแล้ว พวกเขาจึงแอบย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม แล้วหมอบรออยู่ที่เดิม
ไม่นานนัก มาร์กก็แบกสัมภาระเต็มเปี่ยมกลับมา โดยไม่รู้สึกตัวเลยว่าพวกเขาหนีออกไป