แต่ก็เป็นเพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น
มาร์กเฝ้าให้กำลังใจตัวเองอยู่ตรงนั้นอยู่นาน กว่าจะกล้าเข้าไปใกล้ไคล์ได้อย่างช้า ๆ
พอเข้าไปใกล้ มาร์กถึงกับพบว่า ต่อให้เขานั่งยอง ๆ ก็ยังไม่เท่าไคล์ ความคิดนี้ยิ่งทำให้เขาหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
เขาหยิบสายรัดขึ้นมา แล้วจะสวมเข้ากับหัวของไคล์ ทันใดนั้น ไคล์ก็หันกลับมา มาร์กตกใจจนนั่งกระเด็นลงกับพื้นทั้งก้น พอตั้งสติได้ก็เพิ่งรู้ว่า ไคล์หันไปมองนั่วหน่วน ไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาแต่อย่างใด
เฮ้อ...
สุดท้าย มาร์กก็สั่น ๆ วาง ๆ สวมสายรัดให้ไคล์ได้สำเร็จ
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ทีแรกคิดจะสวมสายรัดให้นั่วหน่วนต่อ ทว่าสายตาของไคล์ที่จ้องเขม็งราวกับเมฆครึ้ม กลับทำเอาชะงัก พร้อมกับเสียงขู่ต่ำ ๆ ที่ดังออกมาจากลำคอ
มาร์กรีบปล่อยมือ ไคล์จึงหยุดส่งเสียงขู่ ทีแรกเขาคิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ พอจะยื่นมือไปสวมสายรัดให้นั่วหน่วนอีกครั้ง เสียงขู่ของไคล์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ยังเผยเขี้ยวอันแหลมคมออกมาด้วย
คราวนี้มาร์กรู้แน่แล้วว่า ไคล์ไม่ต้องการให้เขาสวมสายรัดให้นั่วหน่วน เขาไม่อยากให้นั่วหน่วนลากเลื่อน
ให้ตายเถอะ หมาป่าตัวนี้ฉลาดเหลือเกิน
มาร์กล้มเลิกความคิดนั้น ที่จริงก็แค่ให้ไคล์มาแทนตำแหน่งหมาป่าหัวหน้า ตำแหน่งของนั่วหน่วนก็ใช่ว่าจะหาตัวแทนไม่ได้
เขาลูบหัวนั่วหน่วนเบา ๆ พลางกล่าวขึ้น "นั่วหน่วนไม่ต้องลากเลื่อนแล้ว ไปเล่นข้าง ๆ เถอะ"
เสานั่วเดินไปนอนลงบนหิมะข้าง ๆ แล้วมองดูไคล์วิ่งอย่างชำนาญ ลากเลื่อนไปอย่างสบาย ๆ
ตลอดทั้งกระบวนการนางเอาแต่เงอะงะไปหมด
เหตุใดไคล์ถึงต้องมาลากเลื่อนด้วยเล่า ในเมื่อเขาคือหมาป่า หมาป่าที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณป่าอย่างที่สุด