เสานั่วกลืนลงไปโดยไม่ทันคิด เนื้อกุ้งเนียนนุ่ม และไคล์บดมันไว้แล้ว
หลังจากกินคำแรก อาหารก็ส่งสัญญาณถึงท้องที่ว่างเปล่าของนาง เสานั่วเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ
นางคิดว่า ต่อไปเดี๋ยวก็ต้องแยกทางกันอยู่ดี จะพึ่งพาไคล์มากเกินไปไม่ได้ ดังนั้นเสานั่วจึงใช้หนวดเล็กๆ โอบกุ้งตัวใหญ่แล้วกัดกินเอง
ไคล์เห็นเสานั่วเริ่มกินอาหาร คลื่นอันมืดมิดในส่วนลึกของรูม่านตาแนวตั้งก็สงบลงในที่สุด
[นั่วหน่วนเริ่มกินของแล้ว ดีเหลือเกิน]
[ที่แท้นั่วหน่วนก็ชอบมนุษย์ แถมยังแอบฟังเขาคุยกันอีก ถ้าเราได้เห็นนั่วหน่วนด้วยตาตัวเองก็คงดี]
[ข้าว่านั่วหน่วนมีจิตวิญญาณพิเศษ ฉลาดกว่าครูปลาหมึกเสียอีก บางทีการอยู่กับมนุษย์อาจทำให้หล่อนมีความสุขมากกว่าก็ได้]
ที่นี่คือขอบของอ่าวน้ำตื้น ห่างจากรังยังมีระยะหนึ่ง ไคล์ใช้หนวดพันตัวเสานั่ว กำลังจะพากลับ แต่กลับถูกเสานั่วผลักออก
เสานั่วโบกหนวดเล็กๆ ใส่ไคล์
"ฟ่อๆๆๆๆๆ"
ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันว่ายกลับเองได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง ขอบคุณสำหรับการดูแลที่ผ่านมา เราจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดกันตลอดไป
ไคล์ฟังภาษาปลาหมึกน้อยไม่เข้าใจ ทำได้เพียงสัมผัสได้ถึงอารมณ์อันหม่นหมองคลุมเครือของนาง
ในที่สุด หลังจากพูดไปมากมาย ปลาหมึกน้อยก็ผลักเขาออก แล้วว่ายกลับรังของตัวเองไป
ไคล์เงียบๆ ตามไปข้างหลัง
ช่วงเวลาต่อมา เสานั่วจะแอบไปฟังข่าวที่ผิวทะเลทุกวัน ส่วนไคล์ก็คอยตามเงียบๆ อยู่ข้างหลังนางเสมอ
จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่การแอบฟังนักหรอก เพราะรอบๆ มีกล้องถ่ายภาพ ทุกการเคลื่อนไหวของนางถูกเห็นหมด