เสานั่วเดินตามไคล์กลับมายังรัง แต่ทันทีที่กลับมาถึง เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกกลิ่นอายของไคล์โอบล้อม
เธอขดตัวเป็นวงเหมือนขดธูปกันยุง แล้วเบียดตัวแน่นอยู่ตรงมุมถ้ำ
แต่เธอไม่มีท่าทีอยากนอนเลยแม้แต่น้อย เพียงหลับตาลงแล้วท่องสูตรคูณอยู่ในใจเงียบ ๆ
“หนึ่งคูณหนึ่งได้หนึ่ง หนึ่งคูณสองได้สอง สองคูณสองได้สี่ สามคูณสามได้เก้า สี่คูณสี่ได้สิบหก”
‘ไคล์ อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย อย่าเข้ามาใกล้ อย่าเข้ามาใกล้’
‘ทำไมเขาถึงหอมขนาดนี้นะ’
เสานั่วเตือนตัวเองไม่ให้วู่วาม พลางพยายามข่มความกระสับกระส่ายในร่างกายเอาไว้
ไคล์เองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเสานั่ว
ปกตินั่วหน่วนจะเหยียดตัวยาวออกไปตอนนอน แถมยังยอมให้เขาพันหางหรือเอวของนางไว้ด้วย
แต่ตอนนี้นางกลับไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลยสักนิด ทันทีที่เขาขยับเข้าไปใกล้ นั่วหน่วนก็จ้องเขาเขม็ง
ไคล์ไม่เข้าใจว่านั่วหน่วนเป็นอะไรไป
วันก่อน ๆ นางชอบนอนมากที่สุด ทั้งที่เพิ่งกินอิ่มมาได้แค่สองวันแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่มีท่าทีง่วงเลย
“ฟ่อ ๆ นั่วหน่วน เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”
เสานั่วมองไคล์ที่มีแววห่วงใยในดวงตาแล้วรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ ทำไมเธอถึงไม่ได้กลายเป็นงูเพศผู้บ้างนะ
“ฟ่อ ๆ ๆ หวาย เจ้าอยู่ห่างจากข้าก่อนได้ไหม ช่วงนี้ร่างกายข้าไม่ค่อยสบาย รู้สึกเหมือน...”
เธอคิดอยู่นาน ในที่สุดก็หาคำอธิบายได้
“ใช่แล้ว โรคกลัวงูเพศผู้ ช่วงนี้ข้าเห็นงูเพศผู้ไม่ได้ และเจ้าก็เป็นงูเพศผู้เหมือนกัน”