ร่างสีน้ำเงินเข้มขดอยู่ในโพรงไม้สีน้ำตาล ดูราวกับผีเสื้อสีน้ำเงินชนิดหนึ่งที่เขาเคยเห็นมาก่อน ลึกลับเกินหยั่งถึง
ไคล์ไม่เคยเห็นตะไคร่หยดน้ำสีน้ำเงินมาก่อนในชีวิต เขารู้มาตลอดว่านั่วหน่วนเป็นตัวพิเศษ
การได้พบกับนั่วหน่วนเป็นโชคดีอย่างยิ่ง ในโลกนี้ไม่มีงูตัวอื่นที่ทำให้เขาหลงใหลได้เช่นนี้ และก็ไม่มีใครอีกแล้วที่จะรักและเอาใจใส่เขาได้เหมือนนั่วหน่วน
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร เขาก็ยังจดจำภาพแรกที่เห็นได้ ตอนที่เพิ่งฟักออกจากไข่ สิ่งแรกที่เห็นก็คือนั่วหน่วนกำลังเดินเข้ามาหาเขา
ในเมื่อมีนั่วหน่วนอยู่เคียงข้างตั้งแต่เกิด ต่อจากนี้ไปในทุกวันทุกคืน เขาก็จะคอยอยู่เคียงข้างนั่วหน่วนเช่นกัน
ไคล์ตัดสินใจอยู่ในใจ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้นั่วหน่วนอย่างเงียบเชียบ วางหางพาดลงบนร่างที่ขดอยู่ของนาง
ทั้งสองอิงแอบกันเช่นนั้นตลอดทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนนั่วหน่วนจะตื่น เขาก็ค่อย ๆ เลื่อนหางออก แล้วกลับไปอยู่บนกิ่งไม้แห้งด้านนอก
แม้จะรักนั่วหน่วนยิ่งกว่าสิ่งใด แต่เขาก็ยังกลัวว่านั่วหน่วนจะโกรธ
เสานั่วนอนนิ่งอยู่ในรัง รอให้ช่วงติดสัดครั้งนี้ผ่านพ้นไป
อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบขี้เกียจกินแล้วก็นอนเหมือนแต่ก่อนเหลือเกิน ไม่ใช่ต้องเป็นแบบตอนนี้ที่กลางวันแทบจะนอนไม่หลับ
ส่วนไคล์ก็เฝ้าอยู่บนกิ่งไม้แห้งด้านนอกทุกคืน ทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าทำไม
ตอนแรกเขายังไม่ยอมออกไป ต้องให้นั่วหน่วนคอยเร่ง แต่ภายหลังไม่ต้องให้นั่วหน่วนเร่งเลย เขาก็ออกไปเอง
เพราะเขาพบว่า คืนแรกเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ทุกคืนหลังจากนั้นจะมีตะไคร่หยดน้ำตัวผู้พยายามเข้ามาใกล้นั่วหน่วน