บนพื้นที่รกร้างซึ่งปกคลุมด้วยฝุ่นควัน
รถบรรทุกหนักระดับสองเร่งความเร็วถึงขีดสุด
ห่างออกไปหลายสิบเมตร รถบ้านหุ้มเกราะกลับเร็วกว่า!
เมื่อเห็นยานพาหนะสองคันที่ต่างกันทั้งรูปลักษณ์และขนาดกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อนร่วมทีมของหวังเปียวต่างพากันตะลึง
“ไอ้เด็กนั่นเหยียบคันเร่งมิดเลย!”
“กล้าชนรถทรงพลังตรง ๆ แบบนี้ อยากตายหรือไง?”
“มันตายแน่!”
“พี่เปียว ชนไอ้เด็กนั่นให้ตายเลย!”
ชั่วพริบตา ยานพาหนะทั้งสองก็อยู่ห่างกันเพียง 3 เมตร!
ทุกคนมั่นใจเต็มที่ว่ารถบ้านหุ้มเกราะจะถูกชนจนกระจุยกระจาย กระเด็นขึ้นฟ้า ราวกับทำจากกระดาษ เมื่อเผชิญหน้ากับรถบรรทุกหนักของหวังเปียว
แม้แต่หยางเสี่ยวซูที่อยู่ไม่ไกลยังร้องเสียงหลง “อย่านะ!”
แต่ในวินาทีถัดมา
ภาพอันเหลือเชื่อก็ปรากฏขึ้น
ขณะที่รถทั้งสองกำลังจะชนกัน รถบ้านหุ้มเกราะพลันกระโดดพรวดขึ้นจากพื้น ร่างรถพุ่งสูงขึ้นไปถึง 5 เมตร!
จากนั้นก็ลอยไปอยู่บนหลังคารถบรรทุกหนักโดยตรง...
ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง
“เชี่ย! มัน...มัน...มันบินได้!”
“ให้ตายสิ ฉันเห็นรถบ้านบินได้ด้วย!”
“นี่มันกำลังถ่ายหนังซิ่งทะลุพิกัดเหรอวะ?!”
“แถมยังลงไปอยู่บนหลังคารถของพี่เปียวอีก!”
“...”
“เชี่ยเอ๊ย...” ภายในรถบรรทุกหนัก หวังเปียวมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ถ้าไม่เห็นกับตา ให้ตายเขาก็ไม่มีวันเชื่อว่ารถคันหนึ่งจะขับ ๆ อยู่แล้วกระโดดขึ้นมาได้ แถมยังกระโดดสูงถึง 5 เมตรอีกต่างหาก!
นี่มันยังเรียกว่ารถได้อีกเหรอวะ?!
เกินไปแล้ว!
วินาทีถัดมา หวังเปียวรู้สึกว่าตัวรถหนักอึ้งขึ้นอย่างฉับพลัน ความเร็วลดฮวบ
ราวกับน้ำหนักรถเพิ่มขึ้นมาทีเดียวสิบกว่าตัน
เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทีมดังมาจากวิทยุสื่อสาร “พี่เปียว ไอ้เด็กนั่นอยู่บนหลังคารถพี่!”