พายุทรายไล่ตามมาทันแล้ว
บางคนคิดเหมือนลู่ฮ่าวว่า จุดพักรถไม่ใช่เขตปลอดภัยอย่างแท้จริง และพายุทรายที่ปรากฏขึ้นก็อาจมีไว้ไล่ต้อนพวกเขาไปข้างหน้าไม่ต่างจากต้อนฝูงแกะ
คิดจะหลบอยู่ในจุดพักรถอย่างสบายใจน่ะหรือ เป็นไปไม่ได้
พวกเขาจึงรีบเก็บข้าวของ ขึ้นยานพาหนะแล้วขับหนีไปอย่างรวดเร็ว
คนอื่น ๆ ก็รีบตามไปติด ๆ
ไม่นาน จุดพักรถที่เคยคึกคักก็ว่างเปล่าราวฝูงนกแตกตื่น ไม่มีใครเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว
พายุทรายแผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้า ไม่นานก็กลืนจุดพักรถจนมิด
เบื้องหน้า ลู่ฮ่าวเหลือบมองแผนที่อิเล็กทรอนิกส์บนหน้าจอ
ตำแหน่งหนึ่งสะดุดตาเขาเข้า
จุดนั้นทำเครื่องหมายด้วยจุดสีแดง ไม่ได้อยู่ข้างทางหลวง แต่อยู่ห่างออกไป 80 กิโลเมตรทางทิศสามนาฬิกา
“ทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินร้าง? มีโอกาสสูงว่าจะมีสัตว์ประหลาด”
เขากำลังคิดว่าจะเข้าไปดูดีไหม จู่ ๆ วิทยุสื่อสารในรถก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณขอเรียกสาย
ลู่ฮ่าวเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองบอกความถี่วิทยุสื่อสารในรถให้เธอไปแล้ว
เขากดปุ่มรับสาย “มีอะไร”
“ขบวนรถของหวังเปียวตามพวกเรามาตลอดเลย!”
ลู่ฮ่าวเหลือบมองกระจกมองหลัง ก็เห็นรถบรรทุกหนักระดับสองของหวังเปียวจริง ๆ ข้าง ๆ ยังมีพาหนะต่างชนิดกันอีกสิบกว่าคัน
“จะลงมือแล้วหรือ” ลู่ฮ่าวหัวเราะเย็นชา ก่อนพูดใส่วิทยุสื่อสาร “รู้แล้ว ระวังตัวไว้ คอยดูพวกมันลอบโจมตี”
“ได้ นายก็ระวังตัวด้วย!” น้ำเสียงของหยางเสี่ยวซูฟังดูกังวลเล็กน้อย
ลู่ฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหักพวงมาลัยขับออกไปในพื้นที่รกร้าง
หยางเสี่ยวซูรีบตามไป
รถบรรทุกหนักและพาหนะอีกสิบกว่าคันที่อยู่ด้านหลังก็ขับออกจากทางหลวงตามมาด้วย