เครื่องยิงจรวดอาร์พีจีหนึ่งกระบอก แต่ไม่มีจรวดแล้ว
ปืนไรเฟิลจู่โจมเอเค-47 หนึ่งกระบอก
แล้วยังมียาปรับแต่งยีนระดับต้นอีกหนึ่งขวด
“ยาปรับแต่งยีนได้มาจากศพของคนนั้นค่ะ” หยางเสี่ยวซูกล่าว
“โอ้? ฆ่าคนแล้วมีของดรอปด้วยเหรอ?” ลู่ฮ่าวใจเต้นขึ้นมา
แต่เขาไม่ได้ดีใจนัก การฆ่าคนแล้วได้ของ หมายความว่าผู้เล่นมีโอกาสเข่นฆ่ากันเองมากขึ้นอย่างมหาศาล
ยิ่งเวลาผ่านไป การฆ่าชิงทรัพย์ก็จะกลายเป็นเรื่องปกติ
“เพราะงั้นเราต้องแข็งแกร่งขึ้น” ลู่ฮ่าวคิดในใจ สายตาหยุดอยู่ที่ยาปรับแต่งยีนระดับต้น เขาครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “เมื่อกี้เธอก็ช่วยออกแรงไปไม่น้อย นี่เป็นส่วนแบ่งที่เธอควรได้”
หยางเสี่ยวซูส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ฉันไม่เอา ให้คุณหมดเลย”
“ยาขวดนี้อย่างน้อยก็มีค่าถึง 500 เหรียญทางหลวง เธอแน่ใจนะว่าจะยกให้ฉัน?” ลู่ฮ่าวถาม
หยางเสี่ยวซูนิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงจัง “อืม แน่ใจค่ะ”
ลู่ฮ่าวหัวเราะ “ถึงเธอจะยอมก็ไม่ได้หรอก บอกว่าเป็นของเธอก็คือของเธอแล้ว ช่วยฉันอีกอย่างสิ”
“ก็ได้ค่ะ” หยางเสี่ยวซูเก็บของไว้แล้วถาม “ให้ฉันทำอะไรคะ?”
ลู่ฮ่าวชี้ไปยังศพรอบตัว “ค้นของ”
“อา...” หยางเสี่ยวซูหางตาตก แต่ก็ยังทำตามอย่างว่าง่าย
ไม่นานเธอก็เริ่มชิน ยิ่งเก็บก็ยิ่งสนุก พอเสร็จแล้วเธอก็หอบของกองโตมาหาลู่ฮ่าวราวกับกำลังอวดสมบัติ “ดูสิ มีปืนตั้ง 14 กระบอก เหรียญทางหลวง 32 เหรียญ แล้วก็มีอาหารกับเครื่องดื่มอีกนิดหน่อย มีถุงยางด้วย...เอ๊ะ?”