“เป็นคุณเองเหรอ? ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน!”
เสียงเย็นชาดังขึ้น “นี่คือสิ่งที่ฉันสัญญากับคุณไว้ รีบไปเถอะ อยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่ตาย”
“ได้!” เฉินจงบิดคันเร่ง ก่อนจะคิดแล้วถามขึ้นว่า “ฉันขอร่วมทีมกับคุณได้ไหม?”
ร่างนั้นเลือนหายไปในความมืด เสียงเย็นชาดังลอยมา “ฉันชอบไปไหนมาไหนคนเดียว”
“ก็ได้” เฉินจงส่ายหน้า ยิ้มขื่น แล้วตามเจ้าหนูออกจากทางลงสถานีรถไฟใต้ดิน
ภายในโถงสถานีรถไฟใต้ดิน
ลู่ฮ่าวเห็นเงาร่างวูบผ่านไปตรงบริเวณที่ไฟส่องถึง
“เสี่ยวซูเห็นไหม นั่นตี้เซียวหรือคน?”
หยางเสี่ยวซูตอบว่า “เป็นคนค่ะ ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงด้วย พี่สาวสวยมาก ขายาวกว่าฉันอีก หุ่นก็เซ็กซี่สุด ๆ”
“นั่นไม่ใช่ประเด็นสักหน่อย” ลู่ฮ่าวหัวเราะอย่างจนใจ
ในเวลาเดียวกัน เขาก็อดแปลกใจไม่ได้
ผู้เล่นที่กล้าออกจากยานพาหนะแล้ววิ่งเพ่นพ่านไปทั่วในเวลานี้ ต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา ไม่กลัวการโจมตีของตี้เซียวแน่
ทันใดนั้น เสียงร้องแหลมบาดหูก็ดังขึ้น!
ตามด้วยเสียงฝีเท้าถี่กระชั้นและเสียงแหวกอากาศ
“ตี้เซียวหนีแล้วค่ะ พี่สาวคนนั้นไล่ตามไปทางโน้น ลงบันไดไปแล้ว!” หยางเสี่ยวซูตะโกน
“ตามไป” ลู่ฮ่าวหักพวงมาลัย รถบ้านหุ้มเกราะพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เบื้องหน้าเป็นทางลาดชันขนาดใหญ่อีกแห่ง พอมองออกเลา ๆ ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นบันไดเลื่อนแบบใช้มือหมุนที่ทอดลงไปยังชานชาลารถไฟใต้ดิน
รถบ้านหุ้มเกราะไม่สนสภาพพื้นที่ พุ่งลงไปตรง ๆ
ด้านล่างดูเหมือนจะมีไฟส่องอยู่
แสงไฟสลัว อย่างน้อยก็ไม่ต้องคลำทางแล้ว