เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบทางหลวง ลู่ฮ่าวก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
พลังโจมตี 70 แต้ม ยังเจาะเกราะรถบ้านหุ้มเกราะไม่เข้า
ตอนนี้เจ้าตี้เซียวเกาะหมอบอยู่บนกระจกหน้ารถ ดวงตาคู่หนึ่งเรืองแสงสีเขียว จ้องสบตาเขาเขม็ง
มันแยกเขี้ยวแหลมเต็มปาก น้ำลายไหลยืดออกมาไม่หยุด
หน้าตาผีสางน่าขยะแขยงของมันทำหยางเสี่ยวซูแทบคลื่นไส้
ลู่ฮ่าวขมวดคิ้ว เหยียบคันเร่งลงไปเต็มแรง “จะมาขู่ใครวะ!”
ตี้เซียวกำลังยกกรงเล็บขึ้นโจมตี แต่แรงกระแทกมหาศาลที่พุ่งเข้ามากะทันหันทำให้หน้ามันแปะเข้ากับกระจกดังเพี๊ยะ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนดูพิลึกยิ่งกว่าเดิม
คราวนี้ยิ่งชวนคลื่นไส้เข้าไปใหญ่
มันเดือดดาลจนคลั่ง ยันตัวขึ้นแล้วกรีดร้อง ก่อนจะยกกรงเล็บขึ้นโจมตีอีกครั้ง
ทันใดนั้น รถก็เบรกกะทันหัน
ฟิ้ว!
ตี้เซียวปลิวไปไกลลิบในพริบตา
“ว้าย!” แรงเหวี่ยงมหาศาลพาหยางเสี่ยวซูพุ่งเข้าไปในห้องคนขับ เกือบเอาหน้าไปแนบกับกระจกบานที่เมื่อครู่ตี้เซียวแปะอยู่
“อ๊า…” เธอถอยกรูดอย่างลนลาน
“ฮ่า ๆ” ลู่ฮ่าวหัวเราะอย่างไม่คิดจะไว้หน้า
“อย่าตื่นตูมไป เธอสายตาดี ลองหาตำแหน่งของตี้เซียวดู” เขาพูดต่อ
ตอนนี้ตี้เซียวที่ถูกเหวี่ยงออกไปหายลับ ไม่เห็นร่องรอย และยังไม่โผล่มาโจมตีอีก
แสงไฟหน้ารถส่องได้ไม่ไกล ตี้เซียวถนัดปีนป่ายและซ่อนตัว ทั้งยังบินได้ชั่วครู่ การจะฆ่ามันในความมืดแบบนี้ยากเหลือเกิน
แม้ลู่ฮ่าวจะดื่มยาปรับแต่งยีนระดับต้นไปอีกขวด ค่าความแข็งแกร่งโดยรวมเพิ่มเป็น 40 จนรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัว แต่เขาก็ยังไม่คิดว่าจะสู้ตี้เซียวตรง ๆ ไหว