ตูม!
เสียงปืนใหญ่จากที่ไกล ๆ ทำให้ลู่ฮ่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฟังจากเสียงแล้ว อานุภาพดูจะรุนแรงกว่าจรวดอาร์พีจีเสียอีก
เขามองพิกัด แทบจะถึงแล้ว
เขาเปิดวิทยุสื่อสารบนรถ “เสี่ยวซู ธนูของคุณยิงได้ไกลกี่เมตร?”
ในรถออฟโรด หยางเสี่ยวซูยังคงนึกถึงหม้อไฟเนื้อวัวที่เพิ่งกินไป พอได้ยินเสียงลู่ฮ่าวก็รีบตอบ “ไกลสุด 500 เมตร แต่ทั้งพายุทรายกับแดดจัดส่งผลต่อการยิง ฉันรับประกันความแม่นยำไม่ได้ ถ้าไม่มีปัจจัยพวกนี้ ฉันยิงโดนแน่”
“ไกลขนาดนั้นคุณยังมองเห็นด้วยเหรอ?” ลู่ฮ่าวถามอย่างประหลาดใจ
ปืนไรเฟิลซุ่มยิงยิงได้ไกลกว่า แต่ต้องใช้กล้องเล็งส่องไกลเพื่อจับเป้าหมาย
ส่วนพลธนูอาศัยสายตาอย่างเดียว
หยางเสี่ยวซูยิ้ม “หลังจากได้รับลำดับเหนือธรรมชาติ สายตาของฉันก็ดีขึ้นมาก ฉันเห็นแล้ว ตรงนั้นมีคนสองคน ยานพาหนะเป็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งกับรถสามล้อเครื่องอีกคัน!”
ตอนนี้ยังอยู่ห่างจากพิกัดกว่าหนึ่งกิโลเมตร แต่เธอกลับมองเห็นได้ชัดขนาดนั้น
ลู่ฮ่าวชะลอความเร็วแล้วพูดว่า “ดี คุณจอดก่อน แล้วไปหาที่กำบังห่างออกไป 400 เมตร ถ้าจำเป็นค่อยยิงธนู”
“แล้วตอนไหนถึงเรียกว่าจำเป็น?” หยางเสี่ยวซูถาม
ลู่ฮ่าวคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ดูสัญญาณมือผม”
“สัญญาณมืออะไร?”
“...ยกมือขึ้น”
“รับทราบค่ะ หัวหน้า!” หยางเสี่ยวซูบังคับรถออฟโรดให้จอด จากนั้นกระโดดลงจากรถ สะพายธนูแล้วก้มตัววิ่งอย่างรวดเร็ว
หลังใช้ยาปรับแต่งยีนระดับต้นหนึ่งขวด สมรรถภาพร่างกายโดยรวมของเธอเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ตอนนี้เธอวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก