“นี่” หยางเสี่ยวซูเดินมาหยุดตรงหน้าลู่ฮ่าว แล้วยื่นยาปรับแต่งยีนระดับต้นให้ขวดหนึ่ง
ลู่ฮ่าวละความคิดฟุ้งซ่าน หัวเราะนิด ๆ อย่างมีเลศนัย “เชื่อฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หยางเสี่ยวซูเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบอย่างซื่อตรง “ครั้งก่อนคุณไม่ได้หลอกฉัน ครั้งนี้ฉันก็เลยเชื่อคุณ คนอื่นฉันไม่กล้าเชื่อหรอก”
ลู่ฮ่าวหัวเราะอย่างพูดไม่ออก รับยาไปแล้วโอนเหรียญทางหลวงให้เธอตามที่ตกลงกันไว้ 400 เหรียญ “ฉันยังติดเธออีก 100 เหรียญ จะรีบคืนให้เร็วที่สุด”
“อืม” หยางเสี่ยวซูพยักหน้าเบา ๆ
ลู่ฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ยาปรับแต่งยีนระดับต้นดื่มแล้วไม่กลายพันธุ์หรอก มันช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกาย ทำให้แข็งแกร่งขึ้น ฉันเองก็ดื่มไปขวดหนึ่งแล้ว แต่เราตกลงซื้อขายกันไปแล้ว จะเอามาแลกคืนไม่ได้”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ขอบคุณที่บอกฉันนะ” หยางเสี่ยวซูไม่เพียงไม่โกรธ ยังกล่าวขอบคุณเขาอีกด้วย
ลู่ฮ่าวอดถอนใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ช่างใสซื่อและใจดีจริง ๆ
“เอ่อ ฉันขอนั่งพักที่นี่สักหน่อยได้ไหม รอซักผ้าเสร็จแล้วค่อยไป?” หยางเสี่ยวซูถามอย่างระมัดระวัง ก่อนเสริมเสียงเบา “ฉันไม่อยากใส่ชุดนี้ออกไปข้างนอก”
ลู่ฮ่าวคิดดูแล้วก็เห็นด้วย ถ้าใส่ชุดแบบนี้ออกไปจริง ๆ ฝูงหมาป่าหิวโหยข้างนอกคงคลั่งกันพอดี
“ได้สิ” ลู่ฮ่าวชี้ไปยังเคาน์เตอร์ครัว “ช่วยยกหม้อไปวางบนโต๊ะกินข้าวหน่อย ระวังร้อน”
“ได้” หยางเสี่ยวซูยกหม้อไปวางบนโต๊ะ พอเปิดฝา ดวงตาก็เบิกค้าง
“นี่...ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วเหรอ?!” เธอแทบคิดอะไรไม่ออก
นี่มันทางหลวงวันสิ้นโลกนะ ทำไมถึงมีซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วได้?!
แถมยังเต็มหม้อ กลิ่นหอมเหลือเกิน...
ลู่ฮ่าวหยิบชามกับตะเกียบมานั่งลงข้างโต๊ะ “เมื่อกี้สุ่มได้มา ซี่โครงสดมาก เครื่องปรุงก็เตรียมมาให้ครบแล้ว นั่งกินด้วยกันสักหน่อยสิ”