มองชื่อคนที่ส่งข้อความส่วนตัวมาแล้วพบว่าเป็นหยางเสี่ยวซู
ลู่ฮ่าวแปลกใจเล็กน้อย จึงถามว่า “เธอไม่ใช้เองเหรอ?”
หยางเสี่ยวซูตอบกลับว่า “ฉันไม่กล้าใช้”
“ทำไมล่ะ?” ลู่ฮ่าวถามอย่างสงสัย
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง “...ฉันกลัวว่าจะกลายพันธุ์”
ลู่ฮ่าวยิ้มเจื่อน ไม่ได้อธิบายให้เธอฟังว่าหลังใช้แล้วจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ไม่ได้กลายพันธุ์ เขาถามว่า “เธออยากแลกกับอะไร?”
“เหรียญทางหลวง 500 เหรียญ” หยางเสี่ยวซูตอบ
ราคานี้ไม่แพง ยาประเภทนี้ไม่มีขายในตู้จำหน่ายอัตโนมัติ แต่ยาที่ช่วยเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายนั้นหายากอยู่แล้ว ในช่วงเวลานี้จึงแทบหาซื้อไม่ได้
ลู่ฮ่าวเจอเข้ากับตัวทั้งที ย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปง่าย ๆ
“ฉันมีไม่ถึงขนาดนั้น มีแค่ 400 ขาดอีก 100 ใช้เสบียงหักกลบได้ไหม?”
เดิมทีเขามีเหรียญทางหลวง 435 เหรียญ ใช้ไป 22 เหรียญกับเครื่องสุ่มรางวัล ตอนนี้จึงเหลือเพียง 413 เหรียญ
“ฉันไม่ต้องการเสบียง ติดไว้ก่อนได้”
ใจดีขนาดนี้เชียว?
คงเป็นเพราะความไว้ใจที่สร้างขึ้นจากการซื้อขายครั้งแรก แต่ผู้หญิงคนนี้ซื่อเกินไปหน่อย เจอกันครั้งที่สองก็ยอมให้เขาติดหนี้แล้ว
“อีกอย่าง ฉันมีเรื่องอยากขอด้วย”
“ลองว่ามาสิ”
“คือว่า... ฉันขอใช้ห้องอาบน้ำในรถบ้านของคุณอาบน้ำได้ไหม? ฉันจะไม่ใช้น้ำเยอะหรอก แค่ 10 ลิตร ไม่สิ 8 ลิตรก็พอ ไม่ต้องใช้น้ำอุ่น น้ำเย็นก็ได้ ตกลงไหม?”
ในรถออฟโรด หยางเสี่ยวซูส่งข้อความไปแล้วก็เริ่มรู้สึกเสียใจ คิดว่าคำขอของตัวเองออกจะเกินไปหน่อย
ถึงตอนนี้น้ำดื่มจะไม่ขาดแคลนแล้ว แต่ใครจะสิ้นเปลืองน้ำถึงขั้นเอามาอาบกันล่ะ