ห่างออกไป 400 เมตร หลังพุ่มไม้แห้งกรอบ หยางเสี่ยวซูพึมพำเสียงเบา “โธ่เอ๊ย ยิงพลาดไปนิดเดียวเอง เกือบยิงหัวระเบิดแล้วเชียว”
“หมอบลงกับพื้นแล้วเหรอ? เป้านิ่งชัด ๆ แค่คำนวณจุดตกให้ดี ก็พอ” เธอขึ้นสายธนูและวางลูกศรอีกครั้ง กำลังจะยิงออกไป ทันใดนั้นรถบ้านหุ้มเกราะของลู่ฮ่าวก็บีบแตรสองครั้ง
เธอเอียงศีรษะ “บีบสองครั้งหมายความว่าไง ไม่เห็นบอกฉันไว้เลย”
เมื่อเห็นรถบ้านหุ้มเกราะขับตรงมาทางนี้ เธอก็เหมือนจะเข้าใจ แล้วเก็บธนูกับลูกศรลง
“ฝากบอกไอ้ผมเหลืองด้วยว่า ฉันจะไปหาเขา” ลู่ฮ่าวทิ้งคำพูดไว้ ก่อนหมุนพวงมาลัยกลับรถจากไป
เฉินจงกับเจ้าหนูที่หมอบอยู่บนพื้นกินฝุ่นเข้าไปเต็มหน้า จนรถบ้านหุ้มเกราะลับตาไป ทั้งคู่ถึงกล้าเงยหน้าขึ้น
ทั้งสองสบตากัน
“พี่จง เมื่อกี้พี่เกือบโดนยิงหัวระเบิดแล้ว!” เจ้าหนูพูดเสียงสั่น
“ฉันรู้แล้วเว้ย นั่นมันมือธนูระดับเทพชัด ๆ ไอ้แซ่ลู่ไม่ได้มาคนเดียวจริงด้วย ต้องรวมทีมแกร่ง ๆ ไว้แน่!” เฉินจงพูดด้วยความหวาดหวั่นไม่หาย
“แต่แปลกนะ ถ้าหมอนั่นจะฆ่าเรา แค่ยิงกราดใส่ก็จบแล้ว ทำไมต้องยิงลูกธนูมาอีกดอกด้วย?” เจ้าหนูถามอย่างสงสัย
“ในที่สุดแกก็ฉลาดขึ้นมาสักครั้ง” เฉินจงค่อย ๆ ลุกขึ้น ปัดทรายบนตัว แล้วพูดว่า “ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ข่มขู่? เตือนให้กลัว? ดูเหมือนหมอนั่นจะมีเรื่องส่วนตัวกับพี่หลงด้วย เราต้องระวังตัวไว้”
เจ้าหนูตาเป็นประกาย “งั้นก็แปลว่าเราเปลี่ยนหัวหน้าได้แล้วน่ะสิ?”
เฉินจงถลึงตาใส่เขา “เก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของแกไปเลย ไม่ว่าลู่ฮ่าวหรือหวงเฟยหลงก็ไม่ใช่คนที่เราจะไปหาเรื่องได้ ถ้าพวกนั้นสู้กันขึ้นมา จำไว้ว่าเอาตัวเองให้รอด เข้าใจไหม?”