ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย รถบ้านรูปร่างดุดันราวกับรถหุ้มเกราะขนาดยักษ์แล่นตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งลานพลันฮือฮา
หวงเฟยหลงหัวเราะด้วยความโมโห “ดี ดี ดี กล้ามาจริง ๆ สินะ! พวกเราขึ้นรถ เตรียมอาวุธ!”
ว่านลี่รีบนั่งที่เบาะข้างคนขับของรถสปอร์ต ไม่รู้ทำไม พอเห็นรถบ้านหุ้มเกราะที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เธอก็สังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“ไม่ เป็นเขาไปไม่ได้เด็ดขาด!”
หวงเฟยหลงสตาร์ตรถแล้ว เครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามราวกับสัตว์ร้าย เขาหักหัวรถกลับ
“ยิงปืนใหญ่ใส่ไอ้เด็กนี่ก่อน ให้มันลองชิมอานุภาพปืนใหญ่ของพี่หน่อย!”
แต่พอหมุนปากกระบอกปืนใหญ่ เขาก็เห็นรถบ้านหุ้มเกราะตรงหน้าหักเลี้ยววงกว้างด้วยมุมที่ไม่น่าเป็นไปได้ ก่อนจะพุ่งอ้อมพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นมันก็ขับตรงลงไปในหลุมขนาดใหญ่ตรงทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ
ลูกสมุนสมาคมเฟยหลงต่างงงเป็นไก่ตาแตก
“เดี๋ยวนะ ไอ้เด็กนี่ทำท่าใหญ่โตขนาดนี้ แค่จะกระโดดลงหลุมเนี่ยนะ?”
“คงขับรถห่วยเกินไปล่ะมั้ง?”
“ต้องโดนพี่หลงข่มจนขวัญหนีดีฝ่อแน่ ๆ มือสั่นจนจับพวงมาลัยไม่อยู่ เหยียบคันเร่งเป็นเบรกไปแล้ว!”
“แล้วก็โดดลงหลุมฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?”
“ต้องยกให้พี่หลงจริง ๆ แค่ใช้บารมีก็ทำศัตรูตกใจจนสติแตกได้แล้ว”
“พี่หลงสุดยอด!”
“...”
หวงเฟยหลงฟังเสียงประจบสอพลอที่ดังไม่หยุดจากวิทยุสื่อสารในรถแล้วก็พอใจยิ่งนัก เขาหัวเราะร่า “นึกว่าจะเก่งแค่ไหน ที่แท้ก็ไอ้ทึ่มคนหนึ่ง ส่งคนลงไปดูซิว่ามันตกลงไปตายหรือยัง”
ไม่นาน ลูกน้องคนหนึ่งก็ร้องลั่น “แย่แล้วพี่หลง! ไอ้เด็กนั่นไม่เป็นอะไรเลย แถมยังเก็บเสบียงในหลุมไปหมดแล้ว!”