งานเลี้ยงค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่น
เจียงเหยี่ยหามุมเงียบ ๆ ที่ไม่สะดุดตานั่งลง กินอะไรไปสองสามคำอย่างขอไปที
เขามองเวลาบนมือถือ ตอนนี้เป็นหนึ่งทุ่มห้าสิบนาทีแล้ว
“ใกล้ถึงเวลาต้องไปแล้ว”
เจียงเหยี่ยลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะหลัก เตรียมจะบอกลาจ้าวอวี้หลาน
“คุณย่า เวลาดึกมากแล้ว ผมยังมีธุระนิดหน่อย ขอตัวกลับก่อนนะครับ คุณย่าพักผ่อนเร็ว ๆ” เจียงเหยี่ยพูดอย่างนอบน้อม
“กลับ? จะกลับไปไหน?”
จ้าวอวี้หลานได้ยินว่าเจียงเหยี่ยจะไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงทันที คว้ามือเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
“วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบคุณย่านะ เด็กคนนี้ ทำไมเพิ่งกินข้าวเสร็จก็จะไปแล้วล่ะ? ยังโกรธชิงหานอยู่หรือเปล่า? รู้สึกว่าถูกรังแกในบ้านนี้ใช่ไหม?” น้ำเสียงของคุณยายเริ่มสั่นเครือ ตาแดงเล็กน้อย
“ไม่ใช่ครับคุณย่า ผมมีธุระจริง ๆ …” เจียงเหยี่ยอธิบายอย่างจนใจ
“มีธุระอะไรสำคัญกว่าอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าวันเกิด?!”
จ้าวอวี้หลานก็ขึ้นมาเช่นกัน นางใช้ไม้เท้ากระทุ้งพื้นหนึ่งที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดให้ต่อรองว่า “คืนนี้ ห้ามไปไหนทั้งนั้น! ห้องของเธอ คุณย่าให้แม่บ้านทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ผ้าปูที่นอนปลอกหมอนเปลี่ยนใหม่หมด คืนนี้ต้องค้างที่บ้าน!”
“คุณย่า ผม…”
“ถ้าเธอกล้าออกไป ก็แปลว่าไม่นับถือคุณย่าคนนี้แล้ว! กระดูกแก่ ๆ อย่างคุณย่าน่ะ ถึงวันนี้จะโกรธตายคาที่ ก็ไม่ยอมให้เธอก้าวออกจากประตูไป!” คุณยายพูดพลางเอามือกุมหน้าอก หายใจแรงขึ้นมาจริง ๆ
“แม่! อย่าเพิ่งตกใจ!” เสิ่นเจิ้นหนานกับโอวอวี้ฉินรีบเข้ามาพยุงคุณยายไว้
เจียงเหยี่ยมองหน้าคุณยายที่แดงก่ำเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน ในใจได้แต่ถอนหายใจ
เขารู้ว่าคุณยายเป็นโรคหัวใจ ถูกกระตุ้นมากไม่ได้ ถ้าวันนี้เขาขืนเดินออกไป เกิดคุณยายโกรธจนเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
“ครับคุณย่า ผมไม่ไปแล้ว คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนคุณย่า” ในที่สุดเจียงเหยี่ยก็ใจอ่อน จำใจตอบตกลง