เสิ่นชิงหานจ้องเจียงเหยี่ยอย่างตึงเครียด ในแววตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและคำเตือน
เจียงเหยี่ยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ
เขาเพียงแค่ยิ้มจาง ๆ แล้วจับมือคุณยายกลับ พลางพูดอย่างสบายอารมณ์ว่า "คุณยายครับ อย่าเพิ่งตกใจไปเลย เมื่อคืนก่อนตอนอาบน้ำ พื้นห้องน้ำมันลื่น ผมเผลอลื่นล้ม หัวไปกระแทกกับขอบอ่างล้างหน้า เป็นแผลถลอกนิดหน่อยเอง หายดีแล้วครับ"
ได้ยินเจียงเหยี่ยพูดเช่นนั้น เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเสิ่นชิงหานก็คลายลงทันที เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก รู้สึกว่าแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
"เด็กคนนี้ ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย! โตป่านนี้แล้ว อาบน้ำยังลื่นล้มได้!"
แม้คุณยายจะตำหนิทางปาก แต่แววตาที่เปี่ยมด้วยความเอ็นดูนั้นไม่อาจปิดบังได้ "เดี๋ยวข้าจะให้ครัวตุ๋นซุปสมองหมูใส่เทียนหมามาให้นะ เจ้าจะได้บำรุงสมอง"
"ขอบคุณครับ คุณยาย"
เจียงเหยี่ยยิ้มพยักหน้า แล้วยื่นกล่องของขวัญสีแดงในมือส่งไปให้ "คุณยายครับ นี่คือของขวัญวันเกิดที่ผมเตรียมไว้ให้คุณยาย ได้ยินว่าคุณยายชอบสวดมนต์ เลยตั้งใจไปเลือกมาเป็นพิเศษ คุณยายดูสิครับว่าชอบไหม"
"ของขวัญที่เจ้าให้มา คุณยายชอบทั้งนั้น"
คุณยายยิ้มจนปากแทบจะหุบไม่ลง ยื่นมือไปรับกล่องของขวัญมาด้วยตัวเอง
พ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้น ก็รีบเข้ามาช่วยเปิดฝากล่องของขวัญ
ทันทีที่กล่องของขวัญถูกเปิดออก เสียงพูดคุยที่ค่อนข้างจ้อกแจ้กในห้องโถงก็เงียบกริบลงในทันใด
เห็นแต่บนซับในกำมะหยี่สีแดง มีพระพุทธรูปทองคำแท้ขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่วางตั้งอยู่อย่างเรียบร้อย