ฟังคำถามที่รัวราวกับลูกปืนของเซี่ยหยู่ ในหัวของเจียงเหยี่ยถึงกับนึกภาพเธอยืนกลางลมหนาว กระทืบเท้าด้วยความโมโหออกเลยทีเดียว
"ที่รัก อย่าเพิ่งโกรธเลย ฟังฉันอธิบายก่อน"
เจียงเหยี่ยรีบลดเสียงลงให้อ่อนโยน กดเสียงต่ำปลอบว่า "ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริง ๆ คืนนี้... ครอบครัวอดีตภรรยาฉันมีธุระด่วน คุณยายฉลองวันเกิดอายุครบ 70 ปี แกรั้งฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ฉันไม่มีทางหนีออกมาจริง ๆ คืนนี้อาจกลับไปไม่ได้"
"ใครเป็นที่รักแก? แกเรียกมั่ว ๆ อะไรเนี่ย?" เซี่ยหยู่ฮึดฮัด
จากนั้นก็ฉุกคิดว่าไม่ชอบมาพากล
"ครอบครัวอดีตภรรยาเหรอ?!"
เซี่ยหยู่ปลายสายอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วน้ำเสียงก็ดังขึ้นทันที "เจียงเหยี่ย แกล้อฉันเล่นเหรอ?! แกให้ฉันดึกดื่นป่านนี้วิ่งไปรอที่อะพาร์ตเมนต์ง่อนแง่นของแก แต่แกกลับไปอยู่กับครอบครัวอดีตภรรยาเนี่ยนะ?! แกคิดว่าฉันเซี่ยหยู่นี่รังแกง่ายหรือไง?!"
ไม่รู้ทำไม พอได้ยินเจียงเหยี่ยบอกว่าอยู่ "ครอบครัวอดีตภรรยา" ในใจของเซี่ยหยู่ก็พลันรู้สึกเปรี้ยวปร่าอย่างไร้สาเหตุ
"ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอก ที่รัก ฟังฉันก่อน..."
เจียงเหยี่ยฟังออกว่าน้ำเสียงเซี่ยหยู่มีอาการหวง เขาลอบบ่นในใจ รีบอธิบาย "ฉันกับเธอหย่ากันแล้ว วันนี้แค่มาเอาใจคุณยายเฉย ๆ ฉันสาบานเลยว่าฉันไม่แตะแม้แต่นิ้วก้อยของเธอ!"
"แกจะแตะหรือไม่แตะเธอ มันเกี่ยวกับฉันอะไร?!"
เซี่ยหยู่ฮึดฮัด เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ในเมื่อแกไม่ว่างก็แล้วไป! เงื่อนไขในสัญญา เดือนนี้แกผิดสัญญาไปหนึ่งครั้งแล้ว!"