เสิ่นชิงหานยืนเหม่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองประตูบานนั้นที่ปิดสนิท ร่างกายเหมือนถูกดูดพลังจนหมดสิ้น ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารอย่างไร้เรี่ยวแรง
ความรู้สึกสูญเสียมหาศาลที่ไม่เคยเป็นมาก่อนท่วมท้นใส่เสิ่นชิงหานราวกับคลื่นยักษ์
เธอเคยคิดว่า การจากไปของเจียงเหยี่ยจะทำให้เธอรู้สึกโล่งใจ เป็นอิสระ ในที่สุดเธอก็จะได้อยู่กับกู้จื่อม่ออย่างเปิดเผยเสียที
แต่ทำไมตอนนี้ใจของเธอกลับว่างเปล่า เหมือนถูกคนคว้านเอาอะไรสักอย่างไปต่อหน้าต่อตา?
ผู้ชายที่คอยทำอาหารเช้าให้เธอในรูปแบบใหม่ทุกวัน หายไปแล้ว
ผู้ชายที่หลังจากเธอไปงานเลี้ยงและเมากลับมา จะเงียบ ๆ ต้มน้ำแก้อาการเมาค้างให้ และล้างเท้าให้เธอ หายไปแล้ว
ผู้ชายที่ต่อให้เธอเอาแต่อารมณ์เสียใส่แค่ไหน ก็มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนและให้อภัยเสมอ หายไปอย่างถาวรแล้ว
เสิ่นชิงหานหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เอามือสองข้างกุมใบหน้า
แต่ไม่นานความรู้สึกสูญเสียก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลและวิตกกังวลขนานใหญ่
พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานวันเกิดอายุครบ 70 ปีของคุณย่าจ้าวอวี้หลานแล้ว
ใคร ๆ ในบ้านเสิ่นก็รู้ว่าคุณย่าเอ็นดูเจียงเหยี่ยหลานเขยคนนี้ที่สุด ทุกครั้งที่มีการรวมญาติ คุณย่าจะต้องจูงมือเจียงเหยี่ยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ขนาดเธอที่เป็นหลานสาวแท้ ๆ ยังต้องหลบไปเลย
ถ้าพรุ่งนี้เจียงเหยี่ยไม่โผล่มา คุณย่าต้องซักถามเอาเรื่องแน่
ถึงตอนนั้น เธอจะอธิบายเรื่องการหย่ากับคนในบ้านเสิ่นยังไงดี?
ถ้าปล่อยให้คุณย่ารู้ว่าเธอไม่เพียงบีบบังคับให้เจียงเหยี่ยออกจากบ้านตัวเปล่าเล่าเมีย แต่ยังพากู้จื่อม่อแฟนเก่าคนแรกกลับบ้านอีก ด้วยนิสัยเด็ดเดี่ยวไม่ยอมความและหัวใจที่อ่อนแอของคุณย่า มีหวังได้ตายคาตีนโกรธแน่!