ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เจียงเหยี่ยขับรถเบนซ์คลาส S คันคุ้นเคยเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของเสิ่นกรุ๊ป แล้วจอดอย่างมั่นคงในช่องจอดส่วนตัวของประธานบริษัท
เขาดึงกุญแจรถ หยิบเล่มทะเบียนกับบัตรเติมน้ำมันในรถ นั่งลิฟต์ส่วนตัวของประธานขึ้นไปยังสำนักงานใหญ่ชั้นบนสุด
ระหว่างทาง พนักงานหลายคนของเสิ่นกรุ๊ปเห็นเจียงเหยี่ยก็พากันมองด้วยสายตาแปลก ๆ
แม้ตามชื่อเจียงเหยี่ยจะเป็นแค่คนขับรถ แต่ทุกคนในบริษัทรู้ดีว่าเขาคือสามีตามกฎหมายของเสิ่นชิงหาน เป็นไอ้ขี้ข้าชอบเกาะเมียกิน แม้ปกติต่อหน้าทุกคนจะสุภาพเรียก "พี่เจียง" แต่ลับหลังก็แอบเยาะเย้ยไม่น้อย
เจียงเหยี่ยไม่แยแสสายตาเหล่านั้น เดินตรงไปยังประตูห้องทำงานประธาน ไม่แม้แต่จะเคาะ เปิดประตูเดินเข้าไปเลย
ในห้องทำงาน เสิ่นชิงหานนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หน้าบึ้งตึงมองเอกสารชุดหนึ่ง
พอเห็นเจียงเหยี่ยเดินเข้ามา เสิ่นชิงหานก็ค้อนเสียงเย็น วางเอกสาร กอดอก จ้องมองเขาอย่างเย็นชา
"ยังไง? เพิ่งจะรู้วิ่งมาหา? ฉันบอกเธอแล้วว่ามีตติ้งฉันต้องเลื่อนเพราะเธอ! โบนัสเดือนนี้ของเธอโดนหักหมด!" เสิ่นชิงหานยังรักษาท่าเหนือกว่า พยายามใช้การหักเงินมาควบคุมเจียงเหยี่ย
เจียงเหยี่ยไม่พูดอะไร แค่เดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้ววางกุญแจรถเบนซ์ เล่มทะเบียน บัตรเติมน้ำมัน พร้อมสัญญาลาออกที่เพิ่งพิมพ์ออกมาจากร้านถ่ายเอกสารชั้นล่าง ลงตรงหน้าเสิ่นชิงหาน
"นี่หมายความว่าไง?" เสิ่นชิงหานมองของบนโต๊ะ ขมวดคิ้วแน่น
"ตามตัวอักษร"
เจียงเหยี่ยชี้ไปที่สัญญาลาออก น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับพูดกับคนแปลกหน้า "กุญแจกับเอกสารรถอยู่ที่นี่ สภาพเรียบร้อยดี นี่สัญญาลาออก ผมเซ็นแล้ว รบกวนคุณเสิ่นเซ็น แล้วประทับตราบริษัท เราก็ถือว่าไม่ติดค้างกัน"