"นี่คุณ!" สีหน้าของเซี่ยหยู่เปลี่ยนไปในพริบตา
ส่วนเจียงเหยี่ยกลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางทบทวนความทรงจำแล้วพูดว่า "จริง ๆ นะ เมื่อคืนนอนด้วยกันแล้วรู้สึกดีมากเลย อย่ามองว่าผมเป็นแค่คนขับรถนะ แต่ร่างกายผมน่ะแข็งแรงดี เมื่อคืนเราดูเหมือนจะทำไปห้าครั้ง... ไม่สิ หกครั้งใช่ไหม? ผมว่าเราน่ะเข้ากันได้ดีเลยล่ะ ทางร่างกายน่ะนะ"
"หุบปาก!"
หน้าของเซี่ยหยู่แดงก่ำไปจนถึงซอกคอ แม้แต่ร่องลึกนั่นยังกระเพื่อมรุนแรงด้วยความโกรธ
เธอลุกขึ้นพรวด ชี้นิ้วไปที่หน้าของเจียงเหยี่ย แล้วตวาดเสียงกร้าว "เจียงเหยี่ย อย่าได้คืบจะเอาศอก! แกนี่มันพวกตอแหล!"
"บอกเลยนะ เรื่องเมื่อคืนมันคืออุบัติเหตุ! เพราะว่าฉันเมา! เมื่อคืนมันจบไปแล้ว เราแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น! แล้วหลังจากนี้ ก็จะไม่มีทางมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!"
เซี่ยหยู่พูดเน้นย้ำเสียงแข็ง พยายามปกป้องศักดิ์ศรีสุดท้ายของตัวเอง
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง"
เจียงเหยี่ยมองท่าทางเดือดดาลของเซี่ยหยู่ แล้วยักไหล่อย่างไม่แยแส
เขาลุกขึ้น ปัดรอยยับที่ขากางเกง แล้วโบกมือตัดบท "ถ้างั้นก็แล้วไป ผมไม่รับงานนี้ก็ได้"
เซี่ยหยู่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มองเขาอย่างประหลาดใจ "นี่... คุณว่าอะไรนะ? เงินเดือนสองหมื่นต่อเดือน คุณก็แค่คนตกงาน จะไปหางานดี ๆ แบบนี้ได้ที่ไหนกัน?"
"เรื่องเงินน่ะช่างมันเถอะ ปัญหาหลักคือเล่นละครมันเหนื่อยเกินไป"
เจียงเหยี่ยเดินไปถึงประตู หันกลับมามองเซี่ยหยู่แวบหนึ่ง แล้วเม้มปากพูด "ต้องทนมองสาวสวยอย่างคุณเดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าทุกวัน แต่ได้แค่มอง ใช้จริงไม่ได้ มันก็ไม่เห็นสนุกตรงไหนเลยนี่ คนอย่างผมน่ะกลัวการต้องอึดอัดที่สุด ผมกลับไปทำอาชีพเดิมผมดีกว่า"