นอกเขตฮั่นโจวเบย์วันมีถนนช้อปปิ้งสายหนึ่ง
เจียงเหยี่ยเดินเล่นเข้าไปในร้านขายยาที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง
คนในร้านไม่มาก หน้าเคาน์เตอร์เก็บเงินมีคู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งยืนอยู่ ดูเหมือนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย
ฝ่ายชายหน้าแดง พูดตะกุกตะกักทำนู่นทำนี่กับเจ้าของร้านขายยา ส่วนฝ่ายหญิงซ่อนตัวอยู่หลังฝ่ายชาย ก้มหน้างุด แทบอยากจะฝังหน้าลงในเสื้อ
ฝ่ายชายพูดติดขัดอยู่นาน กว่าจะเอ่ยชื่อยาออกมาได้แผ่วเบา
เจ้าของร้านขายยาเป็นคุณลุงวัยสี่สิบกว่าปี เห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ จึงไปเอายามาให้คู่รักคู่นั้น
ทันใดนั้น เจียงเหยี่ยก้าวยาวๆ เดินเข้าไป เอาแบงก์ร้อยวางลงบนเคาน์เตอร์ดังดัง
“เถ้าแก่ เอายาคุมฉุกเฉินกล่องนึง แบบกินหลังมีอะไรแล้วนะ!”
“อ้อ เอาอันนั้นอีกกล่องสิ... ดูเร็กซ์ แบบบางเฉียบ”
น้ำเสียงของเจียงเหยี่ยดังฟังชัด ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับไปซื้อผักกาดขาวสองชั่งที่ตลาด ไม่มีความอายหรือเกร็งแม้แต่น้อย
คู่รักคู่นั้นได้ยินคำพูด “เหมือนหมาป่า” ของเจียงเหยี่ยก็อึ้งไปตามๆ กัน หันขวับมามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความนับถือ
เจ้าของร้านขายยาก็ขำ พลางหยิบยาจากหลังเคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่ว พลางแซวว่า “น้อง ท่าทางตรงไปตรงมาดีนี่! ยานี้นำเข้า ผลข้างเคียงน้อย กินภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงก็ใช้ได้ ดูเร็กซ์นี่ก็รุ่นใหม่ล่าสุดเลย ขอให้ชีวิตสนุกนะครับ!”
“ขอบใจมากเถ้าแก่”
เจียงเหยี่ยรับยาและเงินทอน ยัดใส่กระเป๋ากางเกง เดินออกจากร้านขายยาอย่างองอาจ
ซื้อยาเสร็จ เจียงเหยี่ยดูเวลา ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว
เขาลูบท้องตัวเอง เมื่อคืนใช้แรงไปเยอะ ตอนเช้าก็ไม่ได้กินอะไร ตอนนี้หิวจนท้องแฟบติดหลังไปหมดแล้ว
เขาหาร้านอาหารเช้าที่ดูสะอาดใช้ได้บนถนนช้อปปิ้ง ซื้อโจ๊กหมูบดไข่เยี่ยวม้ากลับสองที่ ปาท่องโก๋อีกสองสามตัว และเสี่ยวหลงเปาสองเข่ง หิ้วกลับมาที่ฮั่นโจวเบย์วัน
กลับมาที่หน้าห้อง 2801 ของเซี่ยหยู่อีกครั้ง
ทันทีที่เจียงเหยี่ยเข้าประตูไป ก็เห็นเซี่ยหยู่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ถือเอกสารอ่านอยู่ในมือ
เธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว