ตอนนี้ที่ประเทศ M เป็นเวลาเที่ยงคืน . .
เสิ่นชิงหานเพิ่งนั่งจัดการเอกสารกองโตที่ปวดหัวอยู่ในห้องหนังสือ เตรียมจะไปพักผ่อน จู่ ๆ มือถือก็ดังขึ้น .
เห็นว่าเป็นน้องสาวโทรมา เธอจึงคลึงหว่างคิ้วที่อ่อนล้า กดรับสาย "อินอิน มีอะไร ทำไมโทรมาดึกป่านนี้" .
"พี่สาว เร็วเข้า! รีบไปจัดการไอ้เจียงเหยี่ยนั่นทีเถอะ มันได้ใจเกินไปแล้ว!" ทันทีที่สายติด เสิ่นอินอินก็รีบฟ้องอย่างไม่อดทน น้ำเสียงมีสะอื้นราวกับถูกข่มขู่อย่างใหญ่หลวง .
เสิ่นชิงหานขมวดคิ้ว "เจียงเหยี่ย มันทำอะไรอีกล่ะ?" .
"มันขโมยเงินพี่! วันนี้มันบังอาจไปซื้อมอเตอร์ไซค์ BMW รุ่นหนักราคากว่า 3 แสนมา! แล้วยังใส่ชุดขี่รถแพง ๆ ไปอวดอยู่ริมทะเลสาบเยี่ยนชีนั่นอีก!" เสิ่นอินอินพูดใส่ไข่ "ฉันหวังดีถามว่ามันเอาเงินมาจากไหน มันไม่ยอมรับยังด่าฉันอีก!" .
"มอเตอร์ไซค์ 3 แสนกว่า?" เสิ่นชิงหานอึ้งไปครู่หนึ่ง ปฏิกิริยาแรกคือ เป็นไปไม่ได้ .
เงินค่าขนมของเจียงเหยี่ยทุกเดือนเธอเป็นคนให้ แค่ไม่กี่พันหยวน มันเอาเงิน 3 แสนมาจากไหน? .
หรือว่าแอบยักยอกเงินค่าใช้จ่ายในบ้าน? หรือว่าเอาของมีค่าในบ้านไปขาย? .
คิดถึงตรงนี้ ในใจเสิ่นชิงหานก็พวยพุ่งขึ้นมาด้วยความสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรง .
"ไม่ใช่แค่นั้นนะพี่ พรุ่งนี้หนูต้องเดินทางไปเมืองหลวง มันก็บอกให้มาเช้าส่งสนามบิน พี่เดาซิดูมันพูดว่าอะไร?" เสิ่นอินอินพูดแล้วก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ "มันด่าหนูเป็นคนพิการ ให้หนูเรียกแท็กซี่ไปนั่งรถไฟใต้ดินเอง! มันยังบอกอีกว่า มันย้ายออกจากบ้านพักตากอากาศตงหูแล้ว ต่อจากนี้ไม่ยุ่งเรื่องบ้านเราอีกแล้ว! พี่สาว มันเห็นพี่เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย!" .