ในเวลาเดียวกัน
อีกฟากของมหาสมุทร ณ ประเทศ M ในวิลล่าของเสิ่นชิงหาน
เป็นเวลาดึกตีสองกว่า แสงไฟในห้องชุดยังสว่างจ้าจนแสบตา โซฟาหนังกว้างเกลื่อนไปด้วยรายงานการเงินและแผนธุรกิจ
เสิ่นชิงหานสวมชุดทำงานระดับไฮเอนด์ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาที่เคยเนี้ยบกริบตอนนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง
เธอยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ อย่างแรง มองข้อเสนอการลงทุนที่ถูกตีกลับบนโต๊ะ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและไม่อยากเชื่อ
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้... ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกอย่างคุยกันไปได้สวยดี จู่ๆ ทำไมถึงเปลี่ยนใจ?" เสิ่นชิงหานพึมพำกับตัวเอง
คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอคือชายที่แต่งตัวด้วยสูทสั่งตัด สวมแว่นกรอบทอง หน้าตาสุภาพภูมิฐาน
เขาคือพระจันทร์สีขาวที่เสิ่นชิงหานเฝ้าคิดถึง กู้จื่อม่อ
ตอนนี้ สีหน้ากู้จื่อม่อก็ไม่สู้ดีนัก คิ้วขมวดแน่น ในมือถือแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้ว ไม่ได้พูดอะไรออกมาครึ่งค่อนวัน
กว่าครึ่งปีมานี้ เสิ่นชิงหานพากู้จื่อม่อมาปักหลักที่ประเทศ M ก็เพื่อคว้าเงินลงทุนก้อนใหญ่จากคุนหลินแคปปิตอล
ธุรกิจหลักของเสิ่นกรุ๊ปในประเทศคืออสังหาริมทรัพย์ ไม่กี่ปีมานี้ อุตสาหกรรมอสังหาฯ ในประเทศเข้าสู่ฤดูหนาว นโยบายรัดกุม ตลาดตกต่ำ ห่วงโซ่เงินทุนของเสิ่นกรุ๊ปตึงเครียดถึงขีดสุด โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่หลายแห่งเสี่ยงต้องหยุดชะงักเพราะขาดเงิน
เพื่อหาทางออก เสิ่นชิงหานจึงหันไปมองตลาดต่างประเทศ พยายามบุกเบิกโครงการอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ระดับไฮเอนด์และการดูแลสุขภาพในประเทศ M เพื่อดึงราคาหุ้นที่ตกต่ำของเสิ่นกรุ๊ปให้กลับขึ้นมา