ค่ำคืนนี้ต้องเป็นค่ำคืนที่นอนไม่หลับแน่นอน
เจียงเหยี่ยเหมือนจะระบายความปรารถนาที่อัดอั้นมาตลอดช่วงนี้ออกมาทั้งหมด
หลังจากออกกำลังกายไปสองยก เซี่ยหยู่นึกว่าในที่สุดจะได้พักผ่อนเสียที เพิ่งหลับตาลง ก็ถูกเจียงเหยี่ยพลิกตัวกลับมาอีก
"นาย... นายจะเอายังไงอีก..." เซี่ยหยู่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะพูด น้ำเสียงเจือแววสะอื้น
"ได้เงินเดือนสองหมื่นจากคุณ ผมก็ต้องรับใช้ให้สมกับเป็นลูกจ้างใช่ไหมล่ะ?" เจียงเหยี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโผเข้าหาอีกครั้ง
ทั้งคืนเลยทีเดียว ทั้งคืนที่ยืดเยื้อ
จนกระทั่งฟ้านอกหน้าต่างเริ่มมีแสงสลัว ๆ แสงรุ่งอรุณอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องเมืองนี้ ความเคลื่อนไหวในห้องนอนถึงได้สงบลงในที่สุด
เซี่ยหยู่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่อยากแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว เธอเหมือนลูกแมวขี้เซาที่ขดตัวแนบแน่นอยู่ในอ้อมกอดของเจียงเหยี่ย ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา แล้วก็หลับตาลงอย่างมึนงง
ก่อนที่จะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ความคิดสุดท้ายแวบผ่านหัวสมองของเซี่ยหยู่
แรงของไอ้คนเลวนี่ มันคุ้มค่ากว่าเงินที่เสียไปอีกนะ...
จากนั้น มุมปากของเธอก็แต้มรอยยิ้มสงบสุขที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว แล้วเธอก็หลับลึกลงไป
......
ครั้งนี้เซี่ยหยู่นอนหลับลึกเป็นพิเศษ
เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดจ้าที่ส่องลอดผ่านม่านก็สาดตรงมาที่เตียงใหญ่
เซี่ยหยู่จ้องเพดานอย่างมึนงงอยู่สองสามวินาที
เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่โต๊ะหัวเตียง กดเปิดหน้าจอดู