เซี่ยหยู่เงยหน้าขึ้นทันที เธอจ้องมองเจียงเหยี่ยอย่างดื้อรั้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อ๋อ ที่แท้คุณนี่เองผู้ก่อตั้งลึกลับคนนั้น ประธานเจียงนี่เก่งจริง ๆ เล่นละครได้เนียนจนฉันหลงกลเลยนะ!”
เธอผลักเจียงเหยี่ยออกไป คว้ากระเป๋าบนเคาน์เตอร์บาร์ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก
“อย่าคิดนะว่าเพราะคุณเป็นผู้ก่อตั้งคุนหลินแคปปิตอล แล้วฉันเซี่ยหยู่ต้องไปอ้อนวอนร้องขอคุณ! หลานไห่กรุ๊ปมาถึงทุกวันนี้ได้ก็ด้วยฝีมือ ไม่ใช่ขายศักดิ์ศรี! โครงการนี้ ไม่ร่วมมือกับคุณก็ยังไหว!”
อารมณ์ของเซี่ยหยู่ก็พลุ่งขึ้นมาเช่นกัน โดยพื้นฐานเธอเป็นผู้หญิงที่หยิ่งทะนง ทนไม่ได้ที่สุดเวลามีคนมาเล่นตลกกับเธอเหมือนเธอเป็นคนโง่
ทว่า เธอเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือก็ถูกแรงมหาศาลรั้งไว้อีกครั้ง
เจียงเหยี่ยออกแรงเล็กน้อย ก็ดึงตัวเธอทั้งร่างกลับมาได้
เซี่ยหยู่อุทานตกใจ รองเท้าส้นสูงใต้เท้ายืนไม่ทัน ก็กระแทกเข้ากับอกกว้างกำยำของเจียงเหยี่ยเต็มแรง
“ปล่อยฉันนะ!” เซี่ยหยู่ดิ้นรนอยากจะผลักเขาออกไป
เจียงเหยี่ยกลับฉวยโอกาสยื่นมืออีกข้างหนึ่งมาโอบเอวเพรียวบางของเธอ รวบรัดเธอไว้แน่นในอ้อมกอดของตัวเอง
เขาก้มมองผู้หญิงในอ้อมแขน
วันนี้เซี่ยหยู่สวมชุดทำงานสีขาวเข้ารูป กระโปรงรัดสะโพกเผยให้เห็นเรียวขายาวตรง จากการดิ้นรนเมื่อครู่ ชายกระโปรงขยับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนสะดุดตา
เธอเงยหน้าขึ้น แก้มแดงก่ำ ในดวงตามีอาการเมาอยู่สามส่วน ความโกรธสามส่วน และความดื้อรั้นอีกสี่ส่วน ริมฝีปากแดงระเรื่อหอบหายใจแผ่วเบา ปล่อยเสน่ห์ดึงดูดถึงตาย