"ค่อย ๆ กิน มีใครแย่งสักเมื่อไหร่" เจียงเหยี่ยมองดูท่าทางกินอย่างตะกละตะกลามของเธอ แล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนดึงกระดาษทิชชู่ส่งให้
เซี่ยหยู่รับกระดาษมาเช็ดปาก ยิ้มเขิน ๆ แต่มือถือตะเกียบก็ยังไม่หยุด
เธอกินข้าวไปตั้งสองชามใหญ่ กวาดกับข้าวสามอย่างบนโต๊ะหมดเกลี้ยง
กินมาถึงคำสุดท้าย เซี่ยหยู่ยกชามเปล่าของตัวเอง มองดูน้ำซอสเข้มข้นของไข่ผัดมะเขือเทศที่เหลืออยู่ก้นชาม แล้วก็กินจนหมด สุดท้ายถึงกับแลบลิ้นเล็ก ๆ สีชมพูออกมาเลียเบา ๆ ตามขอบชามอีกสองที
เจียงเหยี่ยมองเห็นภาพนั้นทั้งหมด
เขาเลิกคิ้ว ในดวงตาลึกล้ำฉายแววหยอกล้อ โน้มตัวไปข้างหน้า กดเสียงต่ำล้อว่า "ประธานเซี่ย ท่าทางเลียชามสวยงามอย่างนี้ คล่องแคล่วอย่างนี้... เมื่อคืนบนเตียง ไม่เห็นจะเลียให้ผมเลยนะ?"
"พรวด——แค่ก ๆ ๆ!"
เซี่ยหยู่เพิ่งจะดื่มน้ำเข้าไป แทบกระอักออกมา สำลักจนไออย่างแรง หน้าแดงขึ้นมาทันที กระทั่งคอก็แดงไปหมด
"เจียงเหยี่ย! แก... แกนี่มันลามก!!"
เซี่ยหยู่ทั้งอายทั้งโกรธ วางชามแล้วลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะ ชูกำปั้นทุบไหล่เจียงเหยี่ยอย่างแรงสองที
ไอ้คนเลว! ปกติดูเคร่งขรึมน่าเชื่อถือ ลึกลับน่าเกรงขาม ทำไมลับหลังปากถึงได้เสีย ๆ แบบนี้ กล้าพูดคำหยาบโลนอะไรก็ไม่รู้!
เจียงเหยี่ยหัวเราะ จับข้อมือเธอไว้ แล้วดึงเข้ามากอด นั่งบนตักตน
"เอาละ ๆ ไม่แกล้งแล้ว" เจียงเหยี่ยกอดเอวเธอ วางคางบนไหล่ สูดกลิ่นหอมจาง ๆ จากเส้นผม