เขาแบกเซี่ยหยู่ขึ้นหลัง เดินเข้าไปในลิฟต์ของอาคาร A กดปุ่มชั้น 28
ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้น ภายในเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสลับกันของทั้งคู่
ตอนนั้นเอง เซี่ยหยู่ที่ซบอยู่บนหลังเจียงเหยี่ยก็ขยับตัวเล็กน้อย
เธอซุกหน้าลงในซอกคอเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ ปากพึมพำชื่อหนึ่งออกมาไม่ชัด
“หยุนไห่... หยุนไห่...”
เจียงเหยี่ยชะงักไป
“แกนี่มันสารเลว... ทิ้งฉันไปทำไม...” เสียงเซี่ยหยู่แฝงแววสะอื้น น้ำตาไหลรินจากหางตา หยดลงบนคอเจียงเหยี่ย เย็นเฉียบ
ฟังคำเพ้อเมาที่เจือความน้อยใจและเจ็บปวดไม่สิ้นสุดของเซี่ยหยู่ เจียงเหยี่ยถึงได้เข้าใจกระจ่าง
มิน่าล่ะ เหลยเหิงถึงบอกว่า ประธานหญิงแห่งบริษัทอสังหาฯ หลานไห่คนนี้ มีผู้ชายมาตามจีบยาวไปถึงปารีส แต่เธอกลับไม่มองสักคน เป็นโสดมาตลอด
ที่แท้ ไม่ใช่สายตาเธอสูงเกินไป แต่ในใจเธอมีผู้ชายชื่อ “หยุนไห่” อยู่ก่อนแล้ว
ผู้หญิงที่เคยเจ็บปวดจากรัก ยังเก็บใครบางคนไว้ในใจ
เจียงเหยี่ยยิ้มขมในใจ สภาพนี้คล้ายกับเขาไม่น้อย ต่างกันตรงที่เขาถูกเสิ่นชิงหานทำร้ายจนหมดใจ ปล่อยวางได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
“ติ๊ง——”
ลิฟต์ถึงชั้น 28 ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก
เจียงเหยี่ยแบกเซี่ยหยู่ออกจากลิฟต์ มายืนหน้าประตูห้อง 2801
เขาล้วงกุญแจจากกระเป๋าเซี่ยหยู่ เปิดประตูเข้าไป
นี่คือห้องชุดหรูระดับเพนท์เฮาส์ ตกแต่งอย่างฟุ่มเฟือย หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองเห็นวิวแม่น้ำทั้งเมืองฮั่นโจว แต่ภายในกลับเงียบเหงา ไร้กลิ่นไอชีวิต
เจียงเหยี่ยเปลี่ยนรองเท้า แบกเซี่ยหยู่เข้าห้องนอนใหญ่ วางเธอลงบนเตียงใหญ่สองชั้นอย่างระมัดระวัง