ตอนนี้เซี่ยหยู่ไม่มีท่าทางที่เย็นชาเหมือนประธานสาวผู้สูงศักดิ์เลยแม้แต่น้อย
เสื้อเชิ้ตผ้าไหมแท้สีขาวของเธอยับย่นเล็กน้อย กระโปรงทรงดินสอสีดำก็ม้วนขึ้นไปจนเห็นขาเรียวสวยที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องตาข่ายสีดำ
พวกวัยรุ่นผมทองมองตาค้าง กลืนน้ำลาย พลางยื่นมือจะโอบเอวเซี่ยหยู่ ลากเธอเข้าไปในโรงแรมม่านรูดตรงซอยลึก เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะ "เก็บศพ"
เดิมทีเจียงเหยี่ยไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน ตอนนี้เขาแค่อยากใช้ชีวิตสงบ ๆ
แต่พอมองเห็นท่าทางน่าขยะแขยงของพวกผมทองพวกนั้น เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ยังไงก็เป็นสาวสวยระดับสุดยอดที่เหลยเหิงปากหวานชมไม่หยุด จะปล่อยให้ไอ้พวกขยะชั้นต่ำของสังคมมาทำลายไม่ได้
เจียงเหยี่ยก้าวขายาว เดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน
"ปล่อย"
เสียงของเจียงเหยี่ยไม่ดัง แต่ในตรอกที่เงียบสงัดกลับฟังดูเย็นชาอย่างน่าประหลาด
พวกผมทองสะดุ้ง หันขวับมามอง เห็นเจียงเหยี่ยเพียงคนเดียว ก็กลับมาเหิมเกริมอีกครั้ง
"เชี่ย! ไอ้เสือกมาจากไหน? ไม่เห็นหรือไงว่าพวกฉันกำลังทำงาน? รีบไสหัวไป อย่าหาเรื่องใส่ตัว!" หนึ่งในพวกผมทองที่เป็นหัวโจกล้วงมีดพับออกมาจากกระเป๋า ดีด "แผล็บ" โชว์ต่อหน้าเจียงเหยี่ย
เจียงเหยี่ยไม่แม้แต่จะมองมีดเล่มนั้น
เขาล้วงกระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรร้อยออกมาสองสามใบ โยนลงพื้นตรงหน้าพวกผมทอง
"เอาไปซื้อเหล้ากิน ผู้หญิงคนนี้ฉันพาไป" น้ำเสียงของเจียงเหยี่ยเรียบเฉย
ไอ้ผมทองก้มมองดูเงินไม่กี่ร้อยบนพื้น รู้สึกถูกดูถูก สีหน้าบึ้งตึง ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่