10 กว่าชั่วโมงต่อมา
เที่ยวบินระหว่างประเทศจากนิวยอร์กค่อย ๆ ร่อนลงจอดที่สนามบินนานาชาติฮั่นโจว
เวลานี้ ฮั่นโจวเข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว
เพิ่งเดินออกจากโถงผู้โดยสาร ลมหนาวเสียดแทงก็พัดปะทะหน้าจนจัง
เสิ่นชิงหานสวมโค้ทกันลมเนื้อบางในฤดูใบไม้ร่วง หนาวจนตัวสั่น ส่วนเสิ่นซินอวี่ยิ่งซบอยู่ในอ้อมกอดของกู้จื่อม่อ ร้องหนาวไม่หยุด
มองแถวแท็กซี่ยาวเหยียดด้านนอกสนามบิน เสิ่นชิงหานก็ขมวดคิ้วจนเป็นนิสัย
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่า กลับประเทศครั้งนี้ตัดสินใจกะทันหัน ไม่ได้แจ้งให้คนขับรถของบริษัทมารับที่สนามบินล่วงหน้า
ปกติเวลานี้ แค่เธอโทรหาเจียงเหยี่ยคราวเดียว ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ ก็จะขับเมย์บัคคันนั้นมา เปิดฮีตเตอร์ในรถอุ่นเต็มที่ จอดรอเธอตรงจุดที่เด่นที่สุดของสนามบินภายในครึ่งชั่วโมง
คิดถึงเจียงเหยี่ย ไฟโทสะในใจเสิ่นชิงหานก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
เรื่องที่โทรไปเมื่อหลายวันก่อนแล้วถูกบล็อก เธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับเขาเลย!
“จื่อม่อ นายพาซินอวี่ไปหลบลมก่อน ฉันจะโทรศัพท์หน่อย”
เสิ่นชิงหานหยิบมือถือขึ้นมา เปิดเบอร์ของเจียงเหยี่ย หน้าตึง กดโทรออก
ไม่ผิดคาด ก็ยังเป็น “เบอร์ที่ท่านเรียกกำลังอยู่ในสายสนทนา”
“ไอ้สารเลวนี่ ถึงตอนนี้ยังไม่เอาฉันออกจากแบล็กลิสต์อีก!” เสิ่นชิงหานโกรธจนกัดฟันกรอด
เธอกลอกตาไปมา เปิดวีแชทขึ้นมา โทรศัพท์บล็อกได้ แต่วีแชทคงไม่ลบทิ้งด้วยใช่ไหม?
เธอกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์วีแชทของเจียงเหยี่ยโดยตรง แล้วกดวิดีโอคอลหา
ตอนนี้ เจียงเหยี่ยอยู่ที่อพาร์ทเมนต์ตงหู เพิ่งจะเล่นพิลาทิสเซ็ตหนึ่งจบ กำลังเช็ดเหงื่ออยู่ ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง หยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงคำขอวิดีโอคอลวีแชทจากเสิ่นชิงหาน
เจียงเหยี่ยหัวเราะเย็นชา คิดจะกดวางไปตรง ๆ แต่คิดอีกทีก็กดรับสาย
วิดีโอเชื่อมต่อ บนหน้าจอปรากฏหน้าของเสิ่นชิงหานที่บิดเบี้ยวเพราะความหนาวและความโกรธ
“เจียงเหยี่ย! นายเก่งขึ้นแล้วใช่ไหม? ถึงกับกล้าบล็อกเบอร์ฉัน!”