"พ่อจื่อม่อ! พ่อจื่อม่อหลับแล้วเหรอ?"
เป็นเสียงของเสิ่นซินอวี่
กู้จื่อม่อตกใจจนสะดุ้ง รีบพูดใส่โทรศัพท์เร็ว ๆ ว่า "แม่ ผมวางก่อนนะ เจ้าเด็กตัวถ่วงนั่นมาแล้ว" แล้วรีบตัดสาย
เขาหายใจลึก พยายามปรับสีหน้า ซ่อนความรำคาญและรังเกียจในแววตาไว้ลึก ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนน่ารัก แล้วเดินไปเปิดประตู
หน้าประตู เสิ่นซินอวี่ใส่ชุดนอนสีชมพู มือถือของเล่นเลโก้ที่พังเละ มองเขาตาแป๋ว
"พ่อจื่อม่อ ปราสาทหนูพังแล้ว ช่วยต่อให้หน่อยนะ"
มองของเล่นเลโก้ที่ซับซ้อนนั่น กู้จื่อม่อรำคาญใจจะแย่
ที่ประเทศ M ครึ่งปีนี้ เพื่อเอาใจเสิ่นชิงหาน เขาต้องทนกล้ำกลืนเอาใจเด็กนี่ทุกวัน เล่นของเล่นปัญญาอ่อนพวกนั้น เล่านิทานก่อนนอนน่าเบื่อให้ฟัง ทำไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เขาเอือมระอาเต็มทน
แต่เขารู้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดศึก เด็กนี่เป็นไพ่ดีที่สุดของเขาที่จะควบคุมเสิ่นชิงหาน
"ได้เลย ซินอวี่น่ารัก พ่อจื่อม่อจะต่อให้เดี๋ยวนี้แหละ"
กู้จื่อม่อแกล้งแสดงความอดทนอย่างมาก หมอบลง รับของเล่นเลโก้ จูงมือเสิ่นซินอวี่ไปนั่งบนพรมในห้อง แล้วเริ่มต่อทีละชิ้น
ระหว่างต่อ เขายังใช้น้ำเสียงนุ่มนวลเล่านิทานให้เสิ่นซินอวี่ฟัง ทำให้เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างเบิกบาน
ตอนนั้นเอง ประตูห้องพักแขกถูกผลักออกเบา ๆ