ใช้เวลาเพียงครู่เดียว เฉินฮุยก็ไล่ดูรูปถ่ายทั้งหมดจนจบ
เมื่อเห็นเขายังคงมีสีหน้าเป็นปกติ ตันจื้อกังกับอู๋เฉียงก็แอบพยักหน้าในใจ เผยสีหน้าพึงพอใจออกมา ด้วยสภาพจิตใจเช่นนี้ เฉินฮุยน่าจะไม่มีปัญหา
“ท่านตัน นี่คือพ่อแม่ของนางสาวหยางกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนใช่ไหมครับ?”
“ใช่!”
“คุณมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”
“ฆาตกรไม่ใช่คนธรรมดา ฝีมือว่องไว ชักดาบได้รวดเร็ว เพื่อนร่วมงานของเราสองคน คนหนึ่งยังไม่ทันได้ชักปืน ส่วนอีกคนเพิ่งชักปืนออกมา แต่ยังไม่ได้ปลดนิรภัย”
“เท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าดาบของคนคนนั้นเร็วเสียจนพวกเขาไม่มีโอกาสได้ยิง”
“ลงมือสะอาดหมดจด สังหารคนติดกันถึงสองคน แถมยังเป็นตำรวจอีก ฆาตกรคนนี้ต้องมีเลือดเปื้อนมือมามาก และไม่ใช่หนี้เลือดธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องมีชีวิตคนในมือเกินสิบคน!”
เมื่อได้ยินการวิเคราะห์ของเขา ตันจื้อกังกับอู๋เฉียงก็สบตากัน สีหน้าพึงพอใจยิ่งเข้มข้นขึ้น วิเคราะห์ได้ตรงจุดมาก
“ส่วนพ่อแม่ของนางสาวหยาง ก่อนตายต่างก็ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เห็นได้ชัดว่าฆาตกรจงใจทำเช่นนี้ พ่อแม่ของเธอเป็นคนธรรมดา ด้วยฝีมือของนักฆ่าคนนี้ หากต้องการฆ่าพวกเขาก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น”
“เป็นไปได้มากว่าเขาจงใจทรมานพวกเขา หรือถึงขั้นทรมานพวกเขาต่อหน้านางสาวหยาง”
หยางฉู่ซีถูกถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เห็นได้ชัดว่านักฆ่าคนนี้บังคับให้เธอมองดูญาติของตนถูกทรมานด้วยตาตัวเอง