เฉินฮุยหรี่ตาลง แววตาเย็นเยียบวาบผ่าน
ช่างใช้วิธีการโหดเหี้ยมยิ่งนัก
ไม่เพียงลงมือกับหยางฉู่ซี แม้แต่ครอบครัวของเธอก็ไม่เว้น ยังมีตำรวจอีกสองนายที่แอบคุ้มครองเธออยู่ด้วย ดูท่าคนที่ลงมือคงไม่ใช่คนธรรมดา
ตันจื้อกังมีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“เป็นการแก้แค้นที่ไตร่ตรองมาแล้วจริง ๆ ถึงขั้นพูดได้ว่าเป็นการประกาศท้าทายตำรวจหยางเฉิงอย่างโจ่งแจ้ง พวกมันกล้าฆ่าตำรวจของเรา ทั้งที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเราแท้ ๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินฮุยก็ใจสั่นไหว
“กองบัญชาการหยางครับ คนร้ายใช้อาวุธอะไรครับ ปืนหรือเปล่า?”
“มีด พวกมันใช้มีด วิธีการจึงโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง!”
“ผมขอดูภาพจากที่เกิดเหตุได้ไหมครับ?”
ตันจื้อกังส่ายหน้า แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตอนนี้ยังไม่ได้ เว้นแต่จะเป็นเจ้าหน้าที่คณะคดีพิเศษ ตอนนี้เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนร้ายเลย รู้เพียงแรงจูงใจของอีกฝ่าย แต่ยังไม่รู้ว่าคนร้ายเป็นใคร คดีนี้ผู้นำสั่งการด้วยตัวเอง!”
เฉินฮุยพลันเข้าใจ ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าตันจื้อกังกับอู๋เฉียงถึงเดินทางมาด้วยตัวเอง คดีใหญ่ขนาดนี้ ถึงกับทำให้ผู้นำอันดับหนึ่งของมณฑลตื่นตระหนก
อู๋เฉียงกล่าวต่อ
“คดีนี้เราประเมินว่าเป็นฝีมือพ่อค้ายา ดังนั้นกองปราบยาเสพติดของเราจึงเข้ามาร่วมด้วย เสี่ยวฮุย ก่อนหน้านี้นายเคยทำงานอยู่ใต้บัญชาของซานเหย่ นายรู้สถานการณ์ของพวกมันดี”
“อีกอย่าง กองบัญชาการหยางยังไม่ได้เปิดเผยตัวตนของนาย แม้แต่คนในกรมที่รู้ตัวตนของนายก็มีเพียงไม่กี่คน ดังนั้นเราจึงอยากขอให้นายกลับไปหยางเฉิงอีกครั้ง โดยใช้ตัวตนเดิม แทรกซึมเข้าไปในกลุ่มพวกมัน สืบหาคนร้าย แล้วช่วยเราคลี่คลายคดี”