หวงเหมาเห็นแผ่นหลังของเฉินฮุยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง จึงพาคนที่เหลือไล่ตามไป
“ฉันบอกให้หยุดไง!”
อันธพาลคนหนึ่งพุ่งเข้าไป คว้าไหล่ของเฉินฮุยไว้
เฉินฮุยคว้ามือที่จับไหล่ตัวเองไว้แล้วบิดอย่างแรง
“อ๊าก!”
อันธพาลร้องโหยหวนทันที เฉินฮุยหันกลับอย่างฉับพลัน ยกขาเตะเข้าที่ท้องของมันเต็มแรง
“ปัง!”
ลูกน้องของหวงเหมาถูกเตะล้มลงกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยว มือกุมท้อง เจ็บจนตัวงอ
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
อีกสามคนเห็นพวกเดียวกันถูกซ้อมก็สบถด่า แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไป
หวงเหมาเบิกตากว้าง ในชั่วขณะที่เฉินฮุยหันกลับมา เขาก็จำอีกฝ่ายได้ทันที ทั้งตื่นเต้นและดีใจจนแทบคลั่ง เห็นเพื่อนสามคนกำลังจะพุ่งเข้าไป จึงรีบตวาดห้าม
“พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้!”
ทั้งสามได้ยินคำพูดของเขาก็พากันหยุด หันมามองด้วยสีหน้าสับสนและตกตะลึง
“พี่หวงเหมา...”
หวงเหมารีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนเฉินฮุย เพ่งมองให้ชัด พอเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจนแล้วก็มีท่าทีตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“พี่ฮุย!”
“พี่ฮุย เป็นพี่จริง ๆ ด้วย! ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว!”
“แกเป็นใครวะ ไสหัวไป!”
แต่หวงเหมาไม่ยอมปล่อยมือ ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเห็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก
“พี่ฮุย ผมเอง ผมหวงเหมาไง!”
“ไสหัวไป!”
เฉินฮุยสะบัดมือออกอย่างแรง ก่อนเดินเข้าไปในตรอก
“บังอาจทำกับพี่หวงเหมาของเราแบบนี้ ตีมันเลย!”