จัดการธุระเล็กน้อยเสร็จ เฉินฮุยก็เตรียมมุ่งหน้าไปยังบาร์
“พี่ฮุย มีงานอีกแล้วใช่ไหมครับ? ให้ผมไปด้วยสิ วางใจเถอะ ผมไม่ทำให้พี่เสียหน้าแน่นอน!”
หวงเหมาเห็นเขากำลังจะออกไป ก็รีบวิ่งมาขวางตรงหน้า ทำท่าทางน่าสงสาร
เขาเองก็อยากสร้างชื่อเสียง เข้าถึงวงในบ้าง
“เรื่องนี้นายช่วยอะไรไม่ได้หรอก ไม่ใช่แค่เรื่องชกต่อยธรรมดา นายอยู่บ้านดี ๆ เถอะ ผมทำไปก็เพื่อหวังดีกับนาย”
“ก็ได้ครับ”
หวงเหมาทำหน้าเศร้าหมอง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้
เฉินฮุยก็หวังดีกับเขาจริง ๆ คนอย่างหมู่สลาตันกับฮั่วเป้า สักวันก็ต้องพินาศ หากหวงเหมาเข้าไปพัวพันลึกเกินไป ถึงตอนนั้นเขาก็หนีไม่พ้นโทษทัณฑ์ตามกฎหมาย
เมื่อเข้าไปในบาร์ ลูกน้องที่คอยดูแลสถานที่ต่างพากันเข้ามาทักทาย
“พี่ฮุย!”
“พี่ฮุยครับ พี่หมู่สลาตันรออยู่ที่ห้องทำงานชั้นสาม!”
“อืม”
เฉินฮุยมาถึงห้องทำงานของหมู่สลาตันบนชั้นสาม ภายในมีควันบุหรี่คลุ้งไปทั่ว และมีคนอยู่สิบกว่าคน
เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนสนิทของหมู่สลาตัน หรือไม่ก็เป็นคนมีความสามารถโดดเด่น
หมู่สลาตันนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง มองมาทางเขา
“ฮุย ไปหาที่นั่งเอาเองเลย!”
เฉินฮุยหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง จุดบุหรี่แล้วถามอย่างสงสัย
“พี่หมู่สลาตัน เกิดอะไรขึ้นครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
หมู่สลาตันเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
“คืนนี้ลงมือกับหมูป่า ฆ่ามันซะ!”
เฉินฮุยได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ฉายแววประหลาดใจ
“ลงมือคืนนี้เลยหรือครับ? ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้ว่าจะเป็นคืนพรุ่งนี้หรือ?”