หมู่สลาตันพยักหน้าเห็นด้วย แววตาวูบไหวคล้ายกำลังครุ่นคิด
“แต่ซางจี้คนนี้ดูไม่ค่อยเหมือนลูกน้องของหวังคุน เกรงว่าถึงตอนนั้นอาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น”
เฉินฮุยตอบอย่างมั่นใจ
“เขาเป็นคนของจั่วหมิน คนแบบนี้หวังคุนควบคุมไม่ได้หรอก ที่จั่วหมินส่งเขามา ดูเผิน ๆ เหมือนมาช่วยให้หวังคุนตั้งหลักในหยางเฉิงได้ แต่ความจริงก็เพื่อจับตาดูหวังคุน!”
หมู่สลาตันได้ฟังดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าจั่วหมินไม่ได้ไว้ใจหวังคุนสินะ ที่หวังคุนรีบร้อนมาหาฉันกับฮั่วเป้าเพื่อร่วมมือกัน ก็เพราะอยากสร้างกำลังของตัวเอง ด้านหนึ่งคืออยากแสดงให้จั่วหมินเห็น พิสูจน์ว่าตัวเองมีความสามารถ เพื่อให้จั่วหมินสนับสนุนเขาต่อไป”
“อีกด้านหนึ่งก็อยากตั้งหลักในหยางเฉิงด้วยตัวเอง หากวันหนึ่งจั่วหมินเปลี่ยนไปสนับสนุนคนอื่น เขาก็จะไม่เหลืออะไรในหยางเฉิงเลย!”
“พี่หมู่สลาตัน วิเคราะห์ได้ไม่ผิดแน่ครับ!”
แววตาหมู่สลาตันวูบไหวอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเขา
“ฮุย ฝีมือของนายก็ไม่เลว คิดว่าถ้าเทียบกับซางจี้คนนั้นแล้วเป็นยังไง?”
“ถ้าไม่ต้องทำตามกติกา ผมว่าผมฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ได้เลย!”
เมื่อเห็นเฉินฮุยทำท่าจริงจัง ดวงตาหมู่สลาตันก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาคิดว่าเฉินฮุยอย่างมากก็คงสูสีกับซางจี้ คนที่สังหารตำรวจยกครอบครัวได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
“กลับไปเตรียมตัวซะ!”
เฉินฮุยมองเขา