“อาปั่ว ฉันกับเขาไม่มีอะไรกัน ฉันแค่เมา แล้วเมื่อกี้เขาก็แค่พยุงฉันไว้เท่านั้น!”
หญิงสาวเห็นแฟนหนุ่มของตัวเองปรากฏตัว ก็รีบอธิบายทันที
“แค่พยุงเธอไว้? เธอเข้าห้องน้ำนานแค่ไหนแล้ว พวกเธอทำอะไรกันอยู่ข้างใน? ถ้าฉันไม่มาที่ห้องน้ำ เธอก็คงไม่ออกมาใช่ไหม?”
เฉินฮุยยกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก เหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตา แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ไอ้หนุ่ม รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้าแตะผู้หญิงของฉันงั้นเหรอ?”
อาปั่วก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวอย่างวางอำนาจ ชายอีกสองคนด้านหลังก็ขยับเข้าประชิดเฉินฮุยเช่นกัน
“นายเป็นใครน่ะเหรอ? ฉันไม่รู้จริง ๆ!”
“ไม่รู้ใช่ไหม งั้นพ่อจะทำให้นายรู้เอง!”
อาปั่วไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกหมัดขึ้นแล้วซัดใส่หน้าเฉินฮุยอย่างแรง
“พลั่ก!”
หมัดของเขายังไม่ทันแตะตัวเฉินฮุย ก็ถูกเตะเข้าที่ท้องอย่างจัง ร่างทั้งร่างลอยกระเด็นไปไกลกว่าหนึ่งเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นตรงทางเข้าห้องน้ำอย่างหนัก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
“นายเป็นใครน่ะ? ลุกขึ้นมาคุยกับฉันสิ ที่นี่เขาไม่ให้มานอนนะ!”
เฉินฮุยหัวเราะเย็นชา เอ่ยถามอย่างเย้ยหยัน
อาปั่วกุมท้อง หายใจติดขัด เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ไม่มีกำลังแม้แต่จะตอบโต้
“ใครมาก่อเรื่องที่นี่!”
จังหวะนั้นเอง คนคุมสถานที่หลายคนก็เดินเข้ามา
ลูกน้องคนหนึ่งของอาปั่วราวกับคว้าเส้นฟางช่วยชีวิตไว้ได้ รีบเดินเข้าไปหา