“อ๊าก...!”
ภายในโรงงานร้าง เสียงร้องโหยหวนของหยางปินดังไม่ขาดสาย ความโอหังที่เคยมีหายไปหมดสิ้น สายตาที่มองเฉินฮุยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คนตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์ร้ายกระหายเลือด
“ผมพูดแล้ว! ผมพูดแล้ว!”
เหงื่อท่วมศีรษะ ขาข้างหนึ่งของเขาใช้การไม่ได้แล้ว เนื้อหนังเละเทะ ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
เฉินฮุยจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง มองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แล้วบุ้ยปากเป็นสัญญาณให้เริ่มพูดได้
“ผม...ผมเป็นคนของแมงป่องแดง ผมทำธุรกิจอยู่ที่หยางเฉิงมาตลอด คอยรวบรวมข่าวกรองให้แมงป่องแดง...”
ภายนอกหยางปินเป็นนักธุรกิจในหยางเฉิง แต่เบื้องหลังกลับทำงานให้แมงป่องแดง ส่วนลูกน้องพวกนี้เป็นพวกนักเลงที่เขาเลี้ยงไว้เอง ไม่ใช่คนของแมงป่องแดง
มิน่าล่ะคนพวกนี้ถึงได้ไร้ฝีมือขนาดนี้ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนของแมงป่องแดงจะอ่อนแอถึงเพียงนี้
ช่วงที่ผ่านมาเขาคอยสืบข่าวให้แมงป่องแดง แถมยังซื้อใจโชวโหว ลูกน้องของเอ้อผังอีกด้วย
“คนที่นำทีมแมงป่องแดงเป็นใคร?”
หยางปินมองเขา แววตาวูบไหวขึ้นมา
เฉินฮุยไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกไม้เบสบอลในมือขึ้นอีกครั้ง
“งูหางกระดิ่ง!”
“มันอยู่ที่ไหน?”
เห็นเขาไม่ยอมพูด เฉินฮุยก็ทำท่าจะลงมืออีกครั้ง
หยางปินพลันร้อนรน รีบตะโกนออกมา
“พี่ใหญ่ ผมไม่รู้จริงๆ ว่างูหางกระดิ่งกับพวกมันพักอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้จริงๆ พวกมันเปลี่ยนที่อยู่บ่อย...”