ริมเขตเมืองตะวันตก นอกโรงงานร้างแห่งหนึ่ง
เฉินฮุยกับโชวโหวลงจากรถแท็กซี่
“นี่มันที่ไหนกัน อย่าบอกนะว่ามาที่นี่เพื่อตามทวงหนี้? นี่มันตามทวงหนี้คน หรือมาตามทวงหนี้ผีกันแน่วะ?”
เมื่อเห็นโรงงานร้างตรงหน้า เฉินฮุยก็แสดงสีหน้าไม่พอใจทันที
แววตาของโชวโหววูบไหวด้วยความผิดปกติชั่วครู่ ก่อนจะกลับเป็นปกติ
“พี่ฮุย ผมได้ข่าวที่แน่นอนมาแล้วว่าไอ้สารเลวนั่นหลบอยู่ในโรงงานร้างนี่มาหลายวัน คนที่มาตามทวงหนี้มันมีไม่น้อยเลยนะ!”
“พี่เข้าทางประตูหน้า ส่วนผมไปดักที่ประตูหลัง อย่าให้มันหนีไปได้!”
เฉินฮุยมองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
“นายแน่ใจเหรอ?”
“แน่นอนสิ พี่ฮุย รีบเข้าไปเถอะ อย่าให้มันหนีไปได้ ไอ้เวรนี่ผมตามหามานานแล้ว!”
“แล้วทำไมนายไม่เรียกคนมาเพิ่มล่ะ โรงงานนี้ก็กว้างอยู่เหมือนกัน”
โชวโหวกลอกตา
“พี่ เรียกคนมาเพิ่มก็ต้องแบ่งเงินให้คนเพิ่มสิ แค่เราสองคนยังจัดการไอ้เวรนั่นไม่ได้หรือไง รีบเถอะ ผมไปประตูหลังแล้ว!”
เมื่อเห็นเขามุ่งหน้าไปทางประตูหลัง มุมปากของเฉินฮุยก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงาน
ภายในโรงงานเก่าผุพังเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ
“รออยู่ที่นี่มาตั้งนาน ซ่อนจนพอหรือยัง ออกมาได้แล้ว!”
หลินฮ่าวกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนหยิบบุหรี่ออกมาจุด เสียงของเขาดังก้องไปทั่วโรงงานอันว่างเปล่า
หยางปินที่ซ่อนอยู่ในเงามืดขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาลังเลอยู่หนึ่งวินาที ก่อนจะเดินออกมาจากที่ซ่อน