งูหางกระดิ่งกับลูกน้องอีกสี่คนมองหน้ากันตาค้าง ดวงตาแต่ละคู่เบิกกว้างกว่าอีกคู่
มีแค้นจากชาติก่อน?
เป็นผู้กลับชาติมาเกิด?
หรือคนตรงหน้าเป็นบ้าไปแล้ว?
ความคิดนี้ผุดวาบขึ้นในหัวของพวกเขา ต่างสงสัยอย่างหนักว่าเฉินฮุยอ่านนิยายมากเกินไปจนเพี้ยนหรือเปล่า
ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังอึ้ง เฉินฮุยก็ขยับตัวทันที เขาพุ่งเข้าหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ร่างปราดเปรียวดุจภูตผี
ชายคนนั้นยกปืนขึ้น กำลังจะเหนี่ยวไก เฉินฮุยฉวยจังหวะคว้าข้อมือเขาแล้วงัดขึ้น
“ปัง!”
กระสุนนัดนั้นยิงพลาดเป้า
เฉินฮุยพุ่งเข้าประชิด ล้มชายคนนั้นลงไปพร้อมกัน จากนั้นกลิ้งไปกับพื้นต่อเนื่อง ไม่เปิดโอกาสให้งูหางกระดิ่งกับพวกได้ยิง
ลูกน้องสามคนของงูหางกระดิ่งยกปืนขึ้น ทำท่าจะเหนี่ยวไกโดยไม่สนว่าจะยิงโดนพวกเดียวกันหรือไม่
“อย่ายิง!”
“ภารกิจของเราคือตามหาซานเหย่ แล้วต้องเค้นที่อยู่ของซานเหย่จากปากเขาให้ได้ ต้องจับเป็น ถ้าทำให้คนจากกองบัญชาการตำรวจแห่กันมาที่นี่ตอนนี้ เรื่องจะยุ่ง!”
ลูกน้องทั้งสามได้ยินดังนั้นก็เก็บปืน แล้วชักมีดพกทหารออกมา
แววตาของงูหางกระดิ่งฉายประกายเหี้ยมเกรียม เขาชักมีดออกมาเช่นกัน ก่อนขยับคลายกล้ามเนื้อด้วยความมั่นใจในฝีมือของตนอย่างยิ่ง
ในแมงป่องแดง มีคนที่เอาชนะเขาด้วยกำลังได้ไม่กี่คนเท่านั้น
ทั้งสี่คนกำมีดแน่นแล้วกรูกันเข้าใส่
ระหว่างกลิ้งอยู่บนพื้น เฉินฮุยปลดปืนออกจากมือชายคนนั้น แล้วอาศัยจังหวะถีบเขากระเด็นออกไป ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว