เฉินฮุยยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ
“ซานเย่ ผมไม่อยากไปประเทศชานจริง ๆ ครับ ผมว่าอยู่หยางเฉิงก็ดีแล้ว”
กำจัดเนื้อร้ายพวกนี้ในหยางเฉิงให้หมด แล้วยังได้ข้อมูลลึกลับที่อยู่ในมือซานเหย่มาอีก แค่นี้ก็เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่แล้ว กลับไปย่อมได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนแน่นอน
เงินเดือนแค่นี้ ยังไม่คุ้มให้เขาไปเสี่ยงชีวิตที่ประเทศชาน
ซานเหย่มีสีหน้าเสียดาย แต่ก็ยังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ
“ฮุย โอกาสนี้ฉันจะเก็บไว้ให้แก วันไหนอยากย้ายจากหยางเฉิงไปประเทศชาน ก็บอกฉันสักคำ”
“ขอบคุณครับซานเย่ ถ้าวันไหนผมอยากไปจริง ๆ ผมจะบอกซานเย่แน่นอน!”
ซานเหย่พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปมองเอ้อผัง
“พี่สอง ของจะมาถึงหลังพรุ่งนี้ค่ำ เตรียมตัวไว้ด้วย”
พูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็หันมาทางเฉินฮุย
เฉินฮุยรู้กาลเทศะดี จึงลุกขึ้นยืนทันที รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรได้ยิน
“ซานเย่ พี่สอง ผมไปเดินเล่นหน่อยนะครับ!”
เขาเดินผ่านโกดังไปยังด้านหลัง มองไปทางห้องที่หยางฉู่ซีอยู่ ก่อนจะกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วปีนหน้าต่างเข้าไปทันที
หยางฉู่ซีรู้สึกได้ว่ามีคนบุกเข้ามาในห้อง ดวงตางามฉายแววเย็นเยียบ มือเอื้อมไปคว้ามีดสั้นใต้หมอน แต่เมื่อเห็นชัดว่าเป็นเฉินฮุย เธอก็ปล่อยมือจากมีด
เฉินฮุยรีบกระซิบถาม
“นางสาวหยาง เวลาไม่มากแล้ว ผมเจอกองบัญชาการหยางแล้ว และส่งข่าวให้เขาเรียบร้อย แต่ผมพบเรื่องหนึ่ง ซานเหย่มีข้อมูลชุดหนึ่งอยู่ในมือ สำคัญมาก มีโอกาสสูงว่าจะเกี่ยวข้องกับความลับของชาติ อยู่ในของล็อตที่ซานเหย่ปล้นมาจากแมงป่องแดงครั้งก่อน คุณรู้ไหมว่าของล็อตนั้นอยู่ที่ไหน”