เฉินฮุยไม่เห็นด้วยนัก พึมพำเสียงเบา
“ก็แค่ไปรับของเองไม่ใช่เหรอ ของหนักขนาดนี้ ใช้แบบนี้ไม่เปลืองไปหน่อยหรือไง”
เอ้อผังถลึงตามองเขา ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“การซื้อขายครั้งนี้มีมูลค่าสูง เราต้องระวังให้มาก ของพวกนี้เอาไว้ป้องกันตัว!”
พูดพลางหยิบเอเคขึ้นมากระบอกหนึ่ง แล้วดึงคันรั้งลูกเลื่อน เสียงดังแกร๊กอย่างชัดเจน ดวงตาฉายแววดุร้ายเหี้ยมเกรียม
“ทุกคนตั้งสติให้เต็มที่ ถ้าเห็นอะไรผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นตำรวจหรือไม่ ก็จัดการให้ตาย!”
“ของมีมากขนาดนี้ ใครในพวกเราถูกจับได้ก็มีโทษถึงตายทั้งนั้น เพราะงั้นถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมา ทุกคนต้องสู้สุดชีวิต! มีแค่ทางนี้เราถึงจะมีโอกาสรอด เข้าใจชัดเจนไหม?”
“เข้าใจแล้ว พี่สอง!”
“ดี งั้นหยิบอาวุธขึ้นมา ลองทำความคุ้นเคยกันเอง!”
ทุกคนต่างหยิบอาวุธขึ้นมาตรวจสอบ
สายตาของเฉินฮุยยังคงจับจ้องอยู่ที่เอเค น่าเสียดายที่เอ้อผังไม่ยอมให้เขาใช้ เขาจึงหยิบปืนพกขึ้นมาใส่กระสุนอย่างคล่องแคล่ว เล็งแล้วยิงทดสอบ ทุกอย่างไม่มีปัญหา เพียงแต่ไม่ได้บรรจุกระสุนไว้
“ตั้งแต่นี้ไป ทุกคนต้องอยู่ด้วยกัน แล้วก็ส่งโทรศัพท์มือถือมาให้หมด!”
แมวตากับชิวปาไม่พูดพร่ำ ต่างล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากตัวแล้วใส่ลงในถุงสีดำ คนอื่น ๆ ก็ทำตามกัน
แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาของเฉินฮุย เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย หยิบโทรศัพท์ใส่ลงในถุงตามไปด้วย หากลังเลแม้เพียงครู่เดียว ย่อมถูกสงสัยแน่
“เดี๋ยวฉันจะให้คนเอาของกินมาส่ง”