หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน หยางอานก็เอ่ยขึ้น
“เอาละ เสี่ยวฮุย ฉันตกลง แต่จำไว้นะ ความปลอดภัยของนายต้องมาก่อนทุกอย่าง ถ้าซานเหย่เกิดระแวงขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ถอนตัวออกมาทันที ตอนนี้ทุกอย่างต้องฝากไว้กับนายคนเดียวแล้ว!”
“กองบัญชาการหยาง ผมเข้าใจแล้ว!”
“แต่ว่า กองบัญชาการหยาง ช่วยให้พวกเขาพาสุนัขกลับไปได้ไหมครับ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงหมดแรงตายก่อนจะได้เจอซานเหย่แน่!”
พอได้ยินเสียงสุนัขตำรวจเห่ามาจากปลายสาย หยางอานก็พลันนึกขึ้นได้
“วางใจเถอะ ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ นายวิ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ฉันจะเปิดทางให้!”
หลังวางสาย เฉินฮุยก็วิ่งสุดฝีเท้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือโดยไม่หยุดพัก ไม่นานสุนัขตำรวจที่ไล่ตามอยู่ข้างหลังก็หายไปจริง ๆ เขาหนีออกจากวงล้อมได้สำเร็จ
ให้ตายสิ งานสายลับนี่ทำยากจริง ๆ
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก ชาตินี้เขาไม่มีทั้งอำนาจและกำลังหนุน หากอยากสวมเสื้อเชิ้ตขาวในกองตำรวจ ก็มีแต่ต้องทุ่มสุดชีวิตสร้างผลงาน
เขาหยิบบุหรี่ซองหนึ่งออกจากกระเป๋า ตั้งใจจะสูบสักมวน แต่กลับพบว่าตอนกลิ้งลงไปในคูนาเมื่อครู่ บุหรี่เปียกน้ำไปหมดแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาซานเหย่
“ซานเย่ ผมหนีออกมาได้แล้วครับ!”
“มีตำรวจตามมาหรือเปล่า?”
“ซานเย่วางใจได้ครับ ไม่มีครับ!”
“พรุ่งนี้เช้า มาหาฉันที่บ้านหลังที่สองตรงปากทางเข้าหมู่บ้านจาเจีย ย่านตะวันออกของเมือง”
“ได้ครับ ซานเย่!”
ดูท่าซานเหย่ยังคงกังวลว่าจะมีตำรวจตามรอยเขามา