“คนแบบนี้ สมควรถูกฟันเป็นพันชิ้น!”
เฉินฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แล้วเอ่ยขึ้นทีละคำ
“พูดได้ดี!”
ดวงตาของซานเหย่ฉายประกายวาบ เขามองเฉินฮุยด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง ก่อนจะบุ้ยปากไปทางเฮยจื่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“พาตัวคนนั้นออกมา!”
เฮยจื่อโบกมือ ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ด้านหลังพลันหันกลับไปทันที
ไม่นานนัก ทั้งสองก็หิ้วหญิงสาวคนหนึ่งกลับมา ผมเผ้ายุ่งเหยิงจนแทบมองหน้าไม่ชัด เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมด เหลือเพียงชุดชั้นใน
บนเรียวขาอวบอิ่มคู่นั้นมีรอยแผลหลายแห่ง น่าสยดสยองจนแทบมองไม่ไหว
ทั่วร่างเปื้อนฝุ่น มีรอยฟกช้ำและรอยเลือด เห็นได้ชัดว่าเธอผ่านการทรมานมาไม่น้อย
ทั้งสองโยนเธอลงกับพื้นอย่างแรง
เฉินฮุยมองหญิงสาว แววตาฉายประกายสังหารวูบหนึ่ง ก่อนจะหายไปในพริบตา
คนพวกนี้มันเดรัจฉานจริง ๆ
เขาแสร้งทำท่าฉงน แล้วหันไปมองซานเหย่
“ซานเย่ นี่คืออะไรครับ?”
“นี่คือสายลับที่แฝงตัวอยู่ข้างกายข้า เมื่อครู่เจ้าพูดได้ถูกใจข้ามาก คนที่เป็นทหารเสือแบบนี้ สมควรถูกฟันเป็นพันชิ้น!”
“ข้าจะให้โอกาสเจ้า เจ้าลงมือเอง!”
ขณะพูด ซานเหย่หยิบมีดสั้นคมกริบออกมา แล้วโยนลงตรงหน้าเฉินฮุย
เฉินฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงหยิบมีดสั้นขึ้นมา
ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวที่อยู่บนพื้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เพียงมองแวบเดียว เฉินฮุยก็จำได้ว่าเธอคือหยางฉู่ซี
“ลงมือสิ?”