“มือปืน!”
หัวหน้าหน่วยตำรวจพิเศษคนหนึ่ง เห็นเฉินฮุยยังคงวิ่งหนี รีบเรียกมือปืน
หยางอานรีบวิ่งเข้ามา ตะโกนทันที
“อย่ายิง!”
เหล่าตำรวจและตำรวจพิเศษโดยรอบต่างมองเขาด้วยความสงสัย
ในตอนนี้เอง เขาจึงตระหนักได้ว่ามันไม่เหมาะสม ในกองบัญชาการตำรวจของพวกเขามีหนอนอยู่ หากถูกจับได้ว่าเฉินฮุยเป็นคนของพวกเขา เขาก็จะตกอยู่ในอันตราย
“จับเป็น! ที่เหลือ น่าจะเป็นเอ้อผัง พยายามจับเป็นเขาไว้ เขาสำคัญมากต่อการไขคดีของเรา!”
เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ หัวหน้าหน่วยตำรวจพิเศษและตำรวจคนอื่นๆ ต่างหยุดยิง แล้วไล่ตามร่องรอยไปอย่างรวดเร็ว
“หยุดนะ!”
“ถ้าไม่หยุดอีก เราจะยิง!”
ระหว่างไล่ตาม ตำรวจที่อยู่ด้านหลังก็ตะโกนไล่หลังไปเรื่อยๆ ครั้งนี้พวกเขายิงเพียงแค่ยิงขึ้นฟ้าส่งสัญญาณเตือนเท่านั้น
เฉินฮุยแบกเอ้อผัง วิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ไม่สนใจด้วยว่าข้างหน้าคือที่ไหน พล่านไปทั่วในป่าเขาลูกนี้
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เฉินฮุยรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างเริ่มไม่มีแรง เหนื่อยจนหายใจไม่ทันแล้วจึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ทันใดนั้นเท้าก็ลื่น ไถลลงจากไหล่เขาลูกนี้ไป พร้อมกับเอ้อผัง ทั้งสองคนกลิ้งลงไปบนไหล่เขาอย่างไม่หยุดหย่อน
จนกระทั่งกลิ้งไปหยุดอยู่ที่ร่องน้ำในทุ่งนาริมเชิงเขา
แย่แล้ว เอ้อผังเดิมทีก็บาดเจ็บอยู่แล้ว พอพลัดตกมาแบบนี้อีก คงไม่มีทางรอด