พวกหวงเหมาบุกเข้าไปในโรงเหล้า ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากปะทะกันอย่างดุเดือด
ข้างในมีเสียงด่าทอ เสียงร้องโหยหวน และเสียงข้าวของถูกทุบทำลายดังไม่ขาดสาย
ในเวลาเดียวกัน รถพราโดคันหนึ่งก็แล่นเข้ามา
ชายวัยสี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งลงจากรถ เขามีผมยาวระคิ้ว ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วดกหนา แต่ตรงหางตามีรอยแผลเป็นน่าสะพรึงกลัวอยู่เส้นหนึ่ง
ลูกน้องอีกสามคนลงจากรถตามมา ยืนอยู่ข้างกายเขา
“พี่ใหญ่ วันนี้หูต้าไฉหนีไม่รอดแน่!”
สายตาของเฉินฮุยจับจ้องชายคนนั้น เพียงมองแวบเดียวก็จำได้ว่าเขาเป็นใคร เจ้าเจาย่ง ผู้คนเรียกขานกันว่าหมู่สลาตัน เดิมทีเฉินฮุยตั้งใจจะช่วยหวงเหมาจัดการหูต้าไฉ แต่ไม่คิดว่าหมู่สลาตันจะมาด้วยตัวเอง
แถมยังพาคนมามากมายขนาดนี้ คืนนี้หูต้าไฉคงหนีไม่รอดแน่
หมู่สลาตันสีหน้าเคร่งขรึมราวผิวน้ำสงบนิ่ง คาบบุหรี่ไว้ในปาก พลางเหลือบมองเข้าไปในโรงเหล้า
“กล้าทำลายถิ่นของข้า ข้าต้องทำให้หมูป่ารู้ว่า ถ้ามันกล้ายื่นมือมาแตะข้า ข้าก็จะตัดมือข้างนั้นทิ้ง!”
ลูกน้องอีกคนรีบเตือนขึ้นมา
“พี่ใหญ่ ที่นี่มันชานเมืองนะครับ”
“ขอแค่ไม่ใช้ปืนก็ไม่มีปัญหา จัดการหูต้าไฉให้ตาย ส่วนคนอื่น ๆ ก็อัดให้ตายกันไปข้าง ถ้าเกิดเรื่องขึ้น ข้ารับผิดชอบเอง!”
สิ้นเสียง ไฟหน้ารถอีกหลายคันก็ปรากฏขึ้น ผู้คนหลายสิบคนกรูกันออกมาจากรอบด้าน มุ่งตรงเข้าหาหมู่สลาตันกับพวก
“พี่ใหญ่ ระวัง!”
รถออฟโรดคันหนึ่งพุ่งเข้าชนหมู่สลาตันอย่างรวดเร็ว ลูกน้องสองคนรีบเข้ามาคุ้มกันเขาให้หลบออกไป