เมื่อมาถึงทางแยก ชายสองคนก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนจอดรถ
ทุกคนทยอยลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในลานบ้าน
เฉินฮุยมองไปรอบ ๆ บริเวณนี้มีบ้านอยู่เพียงหลังเดียว
“บ้าจริง หวังคุนคิดอะไรอยู่ ถึงได้นัดกินข้าวกันที่แบบนี้!”
หมู่สลาตันสบถอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาจุด
“หมู่สลาตัน!”
ชายสองคนตรงประตูยิ้มแย้มพลางเดินเข้ามาขวางทางพวกเขา
“หวังปิน โจวกัง พวกนายมารับฉันเหรอ”
หมู่สลาตันจำทั้งสองคนได้ทันที พวกเขาเป็นคนสนิทของหวังคุน
“แน่นอนครับ หมู่สลาตัน”
“งั้นก็นำทางสิ หวังคุนอยู่ไหน”
“พี่คุนอยู่ข้างในครับ พี่เป้ามาถึงแล้ว เหลือแค่รอพี่สลาตันเท่านั้น”
แต่หวังปินกับโจวกังยังไม่มีทีท่าว่าจะนำทาง
หมู่สลาตันขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมพลางมองทั้งคู่
“แล้วพวกนายยังไม่รีบนำทางอีก!”
“หมู่สลาตัน นำทางให้ไม่มีปัญหาครับ แต่พวกพี่น้องของพี่ต้องให้ความร่วมมือหน่อย ส่งอาวุธกับโทรศัพท์มือถือมาให้พวกเราเก็บไว้ชั่วคราวก่อน!”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหมู่สลาตันก็เปลี่ยนไปทันที
“อะไรนะ ตอนนี้ฉันจะไปเจอหวังคุน ยังต้องส่งอาวุธให้พวกนายอีกเหรอ”
“ถ้าฉันไม่ส่งล่ะ”
คนพูดไม่ใช่หมู่สลาตัน แต่เป็นเฉินฮุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
สายตาของโจวกังกับหวังปินหันไปจับจ้องเขาทันที แววตาพลันคมกริบ พร้อมเผยความดูแคลนออกมา
“พี่สลาตัน น้องคนนี้เพิ่งรับมาใหม่เหรอครับ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลย ไม่รู้จักกฎระเบียบหรือไง”