หมู่สลาตันกับฮั่วเป้านั่งเผชิญหน้ากัน
หวังคุนจุดบุหรี่ มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“หมู่สลาตัน ฮั่วเป้า ได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกแกสองฝ่ายมีเรื่องไม่ลงรอยกัน พวกเราก็เป็นพี่น้องร่วมสำนักเดียวกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องทำให้ผิดใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อยหรอก!”
ฮั่วเป้ามองเขา มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“อาคุน แกพูดถูก ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้หรอก เพียงแต่บางคนไม่คิดอย่างนั้นน่ะสิ”
หมู่สลาตันได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม
“ฮั่วเป้า แกเป็นฝ่ายแย่งธุรกิจฉันก่อนใช่ไหม?”
ฮั่วเป้าเหลือบมองเขา
“หมู่สลาตัน ทำธุรกิจก็ต้องแข่งกันด้วยฝีมือ อะไรเรียกว่าแย่งธุรกิจแก? แกต่างหากที่มาถึงก็ลงมือกับคนของฉัน!”
“เพียะ!”
หมู่สลาตันตบโต๊ะอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้าง เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
“คนของแกวิ่งไปแย่งธุรกิจในถิ่นฉัน ฉันไม่ควรสั่งสอนมันหรือไง? ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องร่วมสำนัก ป่านนี้ฉันสับมันเป็นชิ้นโยนให้หมากินไปแล้ว!”
ฮั่วเป้าผุดลุกขึ้นยืนทันที
“พูดแบบนี้หมายความว่าฉันยังต้องขอบคุณแกด้วยหรือไง?”
ลูกน้องของฮั่วเป้าเห็นลูกพี่ของตนเริ่มทะเลาะกับอีกฝ่าย ก็รีบขยับเข้ามาข้างหน้า
พี่หวังกับพวกก็ขยับเข้ามาเช่นกัน เผชิญหน้ากับลูกน้องของฮั่วเป้าอย่างไม่มีใครยอมใคร
“พวกแกทำอะไรกัน?”
หวังคุนตวาดใส่คนทั้งสองกลุ่ม ก่อนหันไปมองชายทั้งคู่
“หมู่สลาตัน ฮั่วเป้า นั่งลงให้หมด วันนี้ฉันเชิญพวกแกมากินข้าวดื่มเหล้า เห็นแก่หน้าฉันหน่อย!”