หล่าวเก่าได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็วาววับด้วยแสงเย็นเยียบ เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกมา
“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง ผมจะหาตัวคนทรยศนี่ให้เจอ พอเจอตัวแล้ว ผมจะถลกหนังมันทั้งเป็น!”
หมู่สลาตันพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ทางกองบัญชาการตำรวจ นายไปสอดส่องดูหน่อย ส่วนพวกพี่น้องที่บาดเจ็บก็ส่งคนไปเฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้คนของหมูป่าตามไปซ้ำเติม!”
“รับทราบ!”
“ฮุย ขึ้นรถฉันมา ฉันจะพาไปดูที่พัก”
ที่พักของเฉินฮุยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ใจกลางเขตของหมู่สลาตัน
หมู่บ้านแห่งนี้เป็นบ้านโครงการรื้อถอน ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นผู้เช่า ผู้คนเข้าออกพลุกพล่าน จึงเหมาะแก่การปกปิดตัวตนของเฉินฮุย
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน สภาพแวดล้อมก็ดีมาก
“ฮุย ที่นี่เป็นยังไงบ้าง ถ้าไม่พอใจ ฉันจะหาที่อื่นให้”
“พี่หมู่สลาตัน ผมพอใจมากแล้ว ดีกว่านอนข้างถนนตั้งเยอะ”
หมู่สลาตันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“น้องฮุย พอใจแล้วก็ดี ที่นี่มีเงินอยู่หน่อยหนึ่ง ฉันมีติดตัวแค่นี้ พรุ่งนี้จะให้คนเอามาให้เพิ่ม ถ้าใช้หมดแล้วยังไม่พอ ก็บอกฉันได้เลย”
จากนั้นเขารับกระเป๋าจากลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วหยิบเงินออกมาหลายปึก วางลงบนโต๊ะ
กะด้วยสายตาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีสี่ห้าหมื่น
หวงเหมาเห็นเงินมากมายขนาดนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที สมแล้วที่ต้องตามเฉินฮุยถึงจะได้กินเนื้อ ก่อนหน้านี้เขาตามหมู่สลาตันทำงาน ยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าอีกฝ่าย นับประสาอะไรกับการได้เงิน