รถอีกสามคันแล่นเข้ามาตามทางเล็กอีกราวร้อยเมตร ก่อนจะมาปรากฏพร้อมกันบนลานโล่งที่ยาวสิบกว่าเมตร
“ถึงแล้ว ยังมีเวลาอีกนิดหน่อย ลงไปดูสถานการณ์กัน!”
เอ้อผังเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ สั่งการเสียงหนึ่ง ก่อนชักปืนออกมา บรรจุกระสุนและปลดเซฟ จากนั้นหยิบกล้องส่องทางไกลสำหรับกลางคืนขึ้นมา
ทุกคนทยอยลงจากรถ เริ่มยืดเส้นยืดสาย พร้อมกับกวาดตามองสถานการณ์รอบตัว
เฉินฮุยกวาดตามองรอบด้าน ที่รกร้างกลางดึกเช่นนี้ ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ดูท่าหยางอานคงทำตามคำแนะนำของเขา ไล่สาวจากเบาะแสเล็กๆ ไปจนพบคลังยาเสพติดของซานเหย่ แล้วกวาดล้างเสียจนหมด
หลังเอ้อผังใช้กล้องส่องทางไกลกวาดมองรอบด้าน สีหน้าตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
เที่ยงคืน ทางฝั่งตรงข้ามของทางเล็กมีแสงไฟรถสองดวงปรากฏขึ้น รถส่ายไปมาขณะแล่นเข้ามา
“มาแล้ว!”
ดวงตาเอ้อผังเป็นประกาย เขาเหลือบมองป้ายทะเบียนรถ
แมวตากับพวกต่างกำอาวุธในมือแน่นขึ้น
รถบรรทุกคันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน เมื่อรถจอด ชายร่างกำยำผิวคล้ำสองคนก็ลงมาจากรถ
“มาจากบ้านหวงหัวหรือ?”
ชายคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าแล้วเอ่ยถาม
“ไม่ใช่ บ้านเสี้ยวหลิว คืนนี้ฉันมาแทนคนจากบ้านหวงหัว!”
เอ้อผังตอบ
เมื่อได้ยินคำตอบ ชายคนนั้นก็ล้วงจี้ห้อยคอครึ่งหนึ่งออกมา
เอ้อผังเห็นดังนั้น จึงหยิบจี้ห้อยคออีกครึ่งหนึ่งของตัวเองออกมาเช่นกัน
จี้ทั้งสองครึ่งประกบกันพอดี กลายเป็นจี้ที่สมบูรณ์ไร้รอยต่อ ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย